Reportage

Dance to the climax

Dance was al vanaf de eerste Lowlandsedities een factor van belang, vooral omdat in de Flevopolder bij gebrek aan buren de bassen 's nachts mogen doordreunen. Ook dit jaar.

De X-Ray-tent op Lowlands.Beeld Studio V

Als 's avonds langzaam het licht uit de lucht boven Biddinghuizen trekt en de rook uit de vijf monumentale fabrieksschoorstenen bij de festivalingang ineens oplicht in fluorkleuren, weet de Lowlandsganger hoe laat het is. Tijd om te dansen rond de tenten Bravo, India en X-Ray. Liefst een nacht lang, in een stroboscopische hypnose richting ochtendgloren.

De dance was al vanaf de eerste Lowlandsedities een factor van belang. Lowlands bracht 'elektronische dansmuziek' - zo mochten we die toen nog noemen - in de van oudsher door gitaren gedomineerde festivalwereld. Bijkomend voordeel in de Flevopolder: de bassen mochten bij afwezigheid van wat voor buren dan ook een nacht lang doordreunen - tot afgunst van de specialistische dancefestivals die niet over een daartoe vereiste vergunning beschikten.

Inmiddels is Lowlands zelf een half dancefestival. Het verkocht dit jaar een belangrijk deel van de kaarten op grond van dikke en vertrouwde dancebands als The Chemical Brothers, Underworld, Major Lazer en SBTRKT, én op grond van vrijzinnige dj's en producers, van groot (Four Tet) tot klein (Spor, Torus).

Op vrijdagavond wordt Lowlands al vroeg in beweging gezet, eerst door een dj-set van sterproducer Mark Ronson, maar toch ook door de bevreemdende, want met heliumstem gezongen 'hip house' van de Amerikaan Shamir. De liedjes van zijn pas verschenen plaat Ratchet doen het verrassend goed in tent India - als je maar even aan die piepende countertenor van Shamir gewend bent: ontwapenend en aanstekelijk.

Reportage

Minder megabands op Lowlands: rond de kleinere podia hangt weer de sfeer uit de beginjaren (+).

De grondtonen worden daarna donkerder bij de zware liveset van de Schot Ross Birchard alias Hudson Mohawke. Van het soulvolle liedwerk van zijn recente album Lantern blijft in tent India weinig over. Mohawke laat vooral het donkere, soms akelig snijdende synthgeluid van zijn oudere platen zegevieren, een geluid dat zo typerend is voor het dancelabel Warp. De kaskraker blijkt natuurlijk de verzengende en traag pompende hiphoptrack Chimes, mét die melige sample van een blaffende bouvier ('arf arf') en uiteraard de van Mohawke welbekende misthoorns, als orgelpijpen uit de hel.

Ook een succesnummer, vooral voor de nieuwe en nerveuze dancegeneratie die graag snel tot ontlading wil komen: producer Diplo. De Amerikaan brengt platte maar supereffectieve dubstep-for-the-millions, maar weet er live wel een raggend feestje van te maken. Je raakt bij zo'n Diploshow langzaam in een bedenkelijk soort trance en denkt soms zelf last te krijgen van déjà-vu-aanvallen. Weer die opbouw naar die wapperende basclimax en wéér die kennelijk superfitte Diplo die op zijn draaitafelkast klimt, 'let me see your hands' schreeuwt en in een soort bevroren karatehouding weer van zijn dj-booth springt. En dan mag Diplo zondagnacht nog een keer aantreden, in het dancehall-carnaval van Major Lazer.

Het concert van Ho99o9 in de X-ray tent.Beeld Studio V

Maar de echte dancehoogtepunten hebben zich dan allang afgetekend in het blokkenschema-by-night. Allereerst het optreden van Caribou in de Bravo op vrijdagavond. De nerdy en top-hippe liedjesdance van de Canadees Dan Snaith krijgt in de Bravo een peilloze diepgang, want wordt door zijn band bevlogen en bijna spiritueel uitgevoerd. Lichtvoetig, maar soms ook behoorlijk rauw piepend en scheurend, en ronduit betoverend in de verlichte house van het slotstuk Sun, waarbij het tentzeil van de Bravo in een spectaculaire lichtshow ontbrandt en als een tintelende sterrenhemel over het bedwelmde publiek bolt.

In die staat van ontzetting moet Lowlands dan ook nog langs bij een twee uur durende show van de Brit Kieran Hebden alias Four Tet. Op zijn platen is de producer ongrijpbaar: hij experimenteert met freejazz en rock, en zijn laatste plaat Morning/Evening is een podium voor Hindi-zangkunst en veldopnamen uit mystieke werelden. Maar voor Lowlands komt Four Tet terug op de aardse poldergronden, in een eigenlijk vrij behoudende, maar niet minder magische dj-set vol warme en humane house: zonder nadrukkelijk dwingende ritmes, maar opgetrokken uit eigenlijk één langgerekte, tantrische climax. Zo adembenemend mooi kan de dance op Lowlands zich openbaren.

We tellen dit jaar twee grandioze zomerhits, ook nog in het Nederlands, en ze komen voorbij op Lowlands: hoera! Allereerst Drank & Drugs van Lil' Kleine en Ronnie Flex, bij de show van de hiphopcombinatie New Wave. De Bravo is zondagavond gedurende de show half leeg, maar stroomt de laatste vijf minuten toch nog vol. Het nummer wordt vilein ingeleid, kennelijk met bezorgde ouders en leraren in het achterhoofd: 'Jongens en meisjes, doe je best op school, gebruik drank en drugs.' Dan Kenny B met Parijs, woordelijk meegezongen door een uitzinnige Bravo-tent, bij wapperende Surinaamse en Nederlandse vlaggen. Kenny B: 'We are one people.' Prachtig, en toch even kippenvel.

Jong publiek gaat los bij Lil' Kleine en Ronnie Flex.Beeld Studio V
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden