Dance is toe aan afspraken

Houseparty's hebben bij politici vaak nog een slechte naam. Boris van der Ham en Saskia Bruines vinden dat onterecht. De dance-sector is een cultureel fenomeen en economisch interessant....

Een afgeladen stadion, 35 duizend dansende mensen, een overrompelende beat en een spetterende lichtshow. Vorig jaar zomer bezochten wij Sensation in de Amsterdam ArenA, van de grootste dance evenementen ter wereld. Als daar ding duidelijk werd, is het dat de dance volwassen is. Wat ooit begon met kleinschalige housefeesten in verlaten pakhuizen, is uitgegroeid tot een professionele, creatieve industrie met grote impact op de jongerencultuur. Het is tijd de overheid het belang van de dance-sector erkent en ophoudt haar stiefmoederlijk te behandelen.

Het beeld dat beleidsmakers hebben van de dance-sector is vaak sterk gekleurd door een handjevol breed in de media uitgemeten incidenten. Maar verreweg de meeste dancefeesten verlopen vlekkeloos. Met een minimum aan politie inzet, hebben duizenden mensen een leuke avond zonder problemen te veroorzaken voor zichzelf, of anderen. Zet dat eens af tegen voetbalwedstrijden waar soms honderden agenten worden ingezet en waar alcoholmisbruik en vandalisme de gemeenschap op enorme kosten jaagt.

Houseparty's hebben 'geen maatschappelijk nut', stelde CDAKamerlid Algra onlangs. Uit de cijfers blijkt hoe onjuist dit is. 2,7 Miljoen mensen bezoeken jaarlijks een club of discotheek, zeshonderduizend mensen gaan jaarlijks naar een dance-event. Dat levert een sector op met een omzet van meer dan een half miljard euro, waardoor elfduizend mensen aan grotendeels kwalitatief hoogwaardig werk worden geholpen. Veel jongeren zijn graag bereid voor topevenmenten ver te reizen en genereren daarbij een flinke spin-off voor de lokale economie. Maatschappelijk best nuttig, dus.

De aanwezigheid van kunst en cultuur is van groot belang voor de aantrekkelijkheid van steden en regio's. De Nederlandse dancesector, met bedrijven als ID & T, UDC, Extrema en Chemestry en top-dj's als Tio, is buitengewoon competitief. Dat levert niet alleen een goed exportproduct op, het is ook goed voor de naam van Nederland in het buitenland. Uit onderzoek blijkt dat de competitieve creatieve industrie van groot belang is voor de groei van de kenniseconomie. Terwijl de hardware in economisch belang afneemt, neemt het belang van de content-industrie toe. Er zou de overheid dus veel aan gelegen moeten zijn om dance te laten floreren. Maar in plaats daarvan wordt zij door de overheid stiefmoederlijk behandeld.

Elke gemeente stelt weer andere eisen, geen vergunning is hetzelfde en elke keer wordt het wiel opnieuw uitgevonden. Daarnaast wordt er nauwelijks kennis uitgewisseld tussen gemeenten waar dance-evenementen worden georganiseerd. Dat leidt niet alleen tot grote onzekerheid voor de organisator, maar ook tot onnodige problemen voor bezoekers.

Een greep uit de dilemma's rond de dance-sector: het oordeel over het aantal decibel dat acceptabel is voor bezoeker en omgeving verschilt per gemeente en zelfs per stadsdeel. Telkens gelden andere normen voor het aantal beveiligngsmensen dat nodig is per honderd bezoekers. Wanneer beveiligngspersoneel wil assisteren bij het regelen van het verkeer, zijn daarover nauwelijks afspraken met de politie te maken. Hoewel het verstrekken van gratis water belangrijk is om dansende bezoekers voor uitdroging te behoeden, bestaan hierover geen eenduidige normen. Ook de samenwerking met het openbaar vervoer is vaak een probleem.

De regels over drugs zijn zeer ondoorzichtig. Wat is acceptabel? Mag joint wel, of worden drugs helemaal geweerd? Ook hier voert elke gemeente weer een eigen beleid. Is het niet logisch om de drugs-smokkelende bezoeker verantwoordelijk te stellen, en niet alleen de horecaondernemer? En was het wel zo'n verstandig van minister Donner om het testen van XTC-pillen door gezondheidsinstellingen op housefeesten te verbieden, waardoor er nu grotere gezondsheidsrisico's zijn? De dance-sector heeft, welke kant de overheid ook opgaat, behoefte aan duidelijkheid vanuit de lokale en nationale overheid. Die moeten we hen geven. Daartoe moeten op lokaal niveau platforms worden opgericht die een permanent contact tussen de overheid en de dancesector vormen. Een Codecomissie voor de Dance kan op landelijk niveau werken aan normering, een modelverordening en standaardvergunningen. De dance is volwassen geworden en het wordt tijd dat de overheid haar als zodanig gaat behandelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden