Dance Class

Met meer dan tweeduizend artiesten in vijf dagen viel er nogal wat te beleven op de fantastische editie van het Amsterdam Dance Event. V was er donderdag, vrijdag en zaterdag bij. Een impressie.

Calvin Harris en Tiësto. Ziggo Dome, vrijdag 18/10

Drie van 's werelds top-dj's hadden vrijdag in diverse hallen hun eigen feestje. De Passagiers Terminal was voor Hardwell, Afrojack had de Heineken Music Hall tot zijn beschikking op ADE terwijl even verderop het Ziggo Dome plaats bood aan meer dan 15 duizend bezoekers voor Calvin Harris en Tiësto.


Calvin Harris komt om half 1 op en knalt er in sneltreinvaart een reeks van zijn eigen, met veel bombastische strijkers volgepropte remixes van Rihanna, Florence Welch en The Killers doorheen. Leuk misschien voor een kinderpartijtje, maar een grote belediging voor iedereen die dance en het dj-vak een beetje serieus wil nemen. Tussen de hits door louter effectbejag: rustig piano'tje, damesvocaaltje, tromgeroffel en hup daar komt de 'drop'. Alles steeds in hooguit twee minuten. Dansen doet niemand, een beetje springen en met de vuisten in de lucht zwaaien is alles.


Tiësto zet wel iets neer. Als hij om 2 uur begint met zijn drie uur durende set, gebeurt er wat. Hoewel de ingrediënten niet wezenlijk anders zijn dan die van Calvin Harris, speelt hij er met meer avontuur mee. Hij laat de climaxen komen op onverwachte momenten en durft het aan het publiek mee te voeren met duistere beats.


De lichtshow wordt deels bepaald door op afstand bestuurde flikkerende lampjes in de bij de ingang verstrekte armbandjes. Je ziet ze drie uur lang in veel kleuren bewegen, alsof niemand zijn arm stil houdt. Kan ook haast niet, daarvoor is de muziek met baslijnen die beneden voor het podium alles tot aan de neusvleugels doen trillen te intimiderend en vermakelijk tegelijk. GK


ADE Conferentie: Q&A met Hardwell. Felix Meritis, zaterdag 19/10

Tiësto had het tijdens zijn set al verklapt aan het Ziggo Dome: Hardwell zou zich na zaterdag de beste dj van de wereld mogen noemen. Eerst liet Hardwell zich nog even interviewen in een afgeladen Felix Meritis. 'Om aan mijn fans te laten zien wie ik ben en waar ik vandaan kom.' Uit Breda dus, waar de jonge Robbert van de Corput zich eerst de skills van een hiphop-dj eigen maakte, omdat die veel moeilijker zijn dan die van een 'gewone' dance-dj. Hardwell (die middag nog even de nummer 6 van de wereld) wil vooral een gewone jongen blijven. Hij ziet contact met zijn fans via sociale media als essentieel. Het feit dat hij (zoals de meeste top-dj's) zowel dj als producer is, beschouwt hij als bepalend voor zijn succes.GK


ADE conferentie: Nile Rodgers, Giorgio Moroder e.a. Felix Meritis, vrijdag 18/10

Met Nile Rodgers (Chic, Daft Punk) en Giorgio Moroder (Donna Summer, Daft Punk) had het conferentiegedeelte van ADE twee dancehelden aan tafel bij een discussie over 'gamechangers': zij die muziekgeschiedenis schreven. Rodgers en Moroder kwamen dit jaar samen op de danceplaat Random Access Memories van Daft Punk, maar bleken een verder verleden te delen. In een hilarisch gesprek bekende Rodgers dat hij uren had geoefend om het computergestuurde baslijntje van Donna Summers I Feel Love na te kunnen doen. Let wel: gespeeld op basgitaar. Volgens Moroder overigens een stuk gemakkelijker dan op zijn moog-synthesizer. 'Ik kon de sound die ik op dat ding had gemaakt steeds niet terugvinden. En maar draaien aan die knoppen.'


Nog een bekentenis van de Italiaanse discoproducer Moroder (73): 'Ik ben dj geworden. Ik heb een paar weken geoefend en heb pas voor het eerst gedraaid, voor 40 duizend man in Mexico. Heel grappig. Als je je hand omhoog steekt, reageert iedereen. Dat ga ik vaker doen.' RvG


Omar Souleyman. Melkweg, zaterdag 19/10

Hoewel de dit jaar zeer succesvolle Avicii ontbrak, was de top van de internationale dance in Amsterdam vertegenwoordigd. Uitpuilende zalen die tot diep in de ochtend open bleven, met daarna voor de conferentiegangers keuze uit veel goedbezochte panel-discussies en openbare interviews.


Tussen alle house-, techno- en dubstepvarianten door was het aardig om voordat de deuren elders in de stad opengingen zaterdag even een ander geluid te ondergaan, namelijk dat van Omar Souleyman, de Syrische koning van de dabke. Opzwepende, elektronisch verhaspelde volksmuziek die Souleyman van oudsher vooral speelde op bruiloften in Noord-Syrië, maar die sinds enkele jaren ook in Europa aanslaat. Toetsenist Ryzan Sa'id verzorgde in de Melkweg achter zijn Korg de beats en de traditioneel geklede Souleyman riep daar in het Arabisch zijn teksten overheen. Opzwepend en aanstekelijk, binnen een paar minuten stond iedereen in de zaal mee te klappen. Ook dit soort kleine optredens gaven ADE dit jaar cachet. GK





Trouw at Concertgebouw, met Henrik Schwarz, Patrice Bäumel, Darkside en het Nederlands Kamerorkest. Concertgebouw, vrijdag 18/10

Een dancebijeenkomst met een kroon erop: in het Concertgebouw programmeerde dansclub Trouw dance op stand, waarbij elektronische dansmuziek mocht versmelten met klassiek.


De werelden liggen niet zo ver uit elkaar als misschien gedacht. De raakvlakken van house en techno met bijvoorbeeld de minimal music van Steve Reich zijn talrijk. Om dat aan te tonen, beklom de Duitse dj en producer Patrice Bäumel het voorname podium, dat voor de gelegenheid werd gehuld in een mistwolkje van een aarzelende rookmachine. Bäumel samplede live en liet de repetitieve ritmes van Reichs Drumming Part 2 steeds prachtig samenvloeien en dan weer uiteenvallen. Een tikje belegen maar wel effectief waren de ingemixte geluiden van een strand en vrolijke kinderstemmen.


De Duitser Henrik Schwarz probeerde enkele van zijn composities op te waarderen middels een uitvoering door het Nederlands Kamerorkest. Wat vooral uit de orkestrale weergave van zijn werk bleek, was dat het zienderogen aan zeggingskracht inleverde. De simpele housemelodietjes die het in de dansmuziek zo goed doen, moesten live gespeeld door hobo en viool met de billen bloot: te weinig diepgang voor een boeiende vertolking door een orkest.


Het was aan het Amerikaanse project Darkside om de avond te redden. De diepst denkbare, door duisternis omgeven geluidsgolven uit de elektronica van Nicolas Jaar, plus de gitaareffecten van Dave Harrington, klonken in de verbluffende akoestiek van het Concertgebouw als hogere geluidskunst. Minstens zo adembenemend was de visuele show van het gezelschap Children Of The Light, dat door subtiele spiegelingen handschriften op de muren en balkons van de concerthal deed verschijnen. RvG

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden