Dan regent het gestaag. Capuchon op, domweg gelukkig onder het bladerdak

Aflevering 120: November in Noord-Drenthe. Precies op tijd.

null Beeld Studio V
Beeld Studio V

Ach ja, november, de maand waarin de behoefte om J.C. Bloem te citeren breed gevoeld wordt. Ik weet er alles van, van november, ik ben er geboren, mijn feestjes hebben de geur van natte jassen. Maar vandaag prijs ik me gelukkig dat ik precies op tijd het open landschap heb verlaten en in Noord-Drenthe ben.

Gisteren regende het de hele dag, maar als ik Zuidlaren nog in de ochtendschemering uitloop, is het droog. Over het terrein van de psychiatrische kliniek Dennenoord, waar het leven net ontwaakt. Dan het 'Nationaal beek- en esdorpenlandschap Drentsche Aa' in en even later al sta ik op een bruggetje over het Schipborgse Diep naar een ree te kijken die verderop, aan de oevers van het meanderende beekje, stapje voor stapje zet. En nog een ree. Onder me kabbelt het water. Lege, natte terrasstoeltjes van het nog gesloten café-restaurant De Liefde op het gras aan de oever bij het bruggetje.

Caspar loopt

Caspar Janssen loopt een jaar lang door Nederland en brengt al doende het landschap in kaart, en daarmee de planten, dieren, mensen en kwesties van het Nederlandse land.

De Drentse Aa. Beeld
De Drentse Aa.Beeld

Stroomdal XI

Rutger Kopland zat hier vaak en hij dichtte regelmatig over de Aa, die bij hem Drentse A heette. Zoals in Stroomdal XI:

Al die jaren dat ik zat te kijken

op het terras aan de rivier

dacht ik: zoals hier, zo moet het zijn

niets ontbreekt, niets is overbodig

het is te eenvoudig om te begrijpen

te vanzelfsprekend om te beschrijven

zo ligt het daar

het landschap met de rivier

ik zal het nooit kennen

Miezeren

Ik meander mee, door glimmende eiken- en berkenbladeren op de grond. De beek nadert en wijkt, soms gaat er een bruggetje overheen. Een veldje, een bomenrij, een bosje en zelfs hei. Rechts, links en verderop zijn zijbeekjes, die ook meanderen, beekjes met namen die eindigen op Diep of Diepje.

Eerst gaat het miezeren, zo blijft het een tijdje, dan gaat het gestaag regenen, net voordat ik weer een bospad insla. De capuchon gaat op, en daarbovenop de pet. Domweg gelukkig onder het bladerdak, bedenk ik. Ik weet niet of dat zo'n goede vondst is. Van tevredenheid word je niet scherper, dat wist Bloem al. Maar ik vind het wel even prima zo.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden