Column

Dan neem je dus die paddestoelenrisotto, trut

 

Beeld thinkstock

Ik zat in een hoofdstedelijk eetcafé met zo'n hippe korte naam; GIST of HOMP of TANG of RUND, zoiets, en wachtte op huisgenoot P, die er buiten kantooruren bijklust als Godot. Aan het tafeltje naast me zaten twee vrouwen van 50, de een dor en schonkig met onflatteus pagekapsel, Anna Blaman-bril en dito vestje, de ander pluizig corpulent als een oude poes, helaas zonder de bijbehorende tevreden gelaatsuitdrukking: ze keek alsof ze nog van alles tegoed had van het leven, en wist dat dat nooit zou komen.

De poes wou groene thee, 'want anders kon ze niet slapen', Blaman deed lang over het bestellen van één glas wijn, die wel Spaans moest zijn maar niet té Spaans, waarna beide dames op de menukaart begonnen te turen, gemelijk, alsof het de kleine lettertjes op een time-sharecontract betrof. Een bescheiden kaart, want ook dát is hip: drie hoofdgerechten, vlees, vis en vegetarisch. Paddestoelenrisotto.

Blaman wenkte met een moeilijke blik de serveerster en verklaarde hardop: 'Ik eet géén dieren.' Pontificaal sloeg ze haar armen over elkaar. Zo, díé zat. Nou, dan neem je dus die paddestoelenrisotto, trut, dacht ik, nog net niet hardop. De serveerster toonde zich inschikkelijk en verklaarde dat er 'buiten de kaart om' ook nog sprake was van een 'hartige courgettetaart'. Of die taart érg hartig was, wou de poes weten, waarop de serveerster opmerkte dat hij 'in ieder geval niet zoet' was.

Nu voltrok zich een pandemonium van ingewikkeldheden: de poes wilde de courgettetaart, maar dan als vóórgerecht en dan in plaats van een hoofdgerecht liever een salade, want daar was ze een heel rare in, jawel, en Blaman besloot tot de risotto, als ze er tenminste van op aan kon dat die écht vegetarisch was. En er zat toch zeker geen kaas in? Want dat ze in restaurants altijd maar dachten dat overal kaas in moest...

'Laatst had ik ergens een salade en daar zaten zomaar walnoten in', zei de poes. 'Dat zet je er dan toch bij, op de kaart? Niet iedereen kan walnoten verdragen. Mensen denken gewoon niet ná.'

Blaman nipte van haar glaasje en sprak afkeurend: 'Ik voel gewoon nu al dat ik hier hoofdpijn van ga krijgen. Het is op mijn werk ook al zo'n gekkenhuis. Ze denken daar dat je gewoon maar dóórwerkt, dag in dag uit. Nou, ik mag dan misschien single zijn, ik moet evengoed mijn rust pakken. Ik ben nota bene net twee weken ziek thuis geweest!'

De poes knikte zorgelijk en zei: 'De toetjes schijnen hier ook niet echt lekker te zijn.'

Blaman schudde haar hoofd.

'Gekkenhuis', sprak ze bitter.

s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden