‘Dan moet u hier een kruisje zetten’

Natasja en Maria stemden thuis, maar eindigden in een politiecel. ‘Ik schaam me voor dit land.’

‘Pseudo-wetenschap’, noemde Vladimir Tsjoerov deze week de kritiek van westerse waarnemers op de Russische Doemaverkiezingen. Aan het verhaal van Maria en Natasja, die geen bezwaar hebben tegen publicatie in de Volkskrant zolang gefingeerde namen gebruikt worden, zit echter niets wetenschappelijks.

Afgelopen zondagochtend, verkiezingsdag, zat Maria in haar Moskouse appartement een kopje koffie te drinken met haar vriendin Natasja. Met taart. De bel rinkelde. Natasja deed open, omdat Maria net een telefoontje had gekregen.

Voor haar stonden drie vertegenwoordigers van het stembureau uit de buurt. Deze mensen gaan – in mobiele brigades – in heel Rusland ouderen af die slecht ter been zijn, opdat deze toch kunnen stemmen. Eigenlijk moesten ze de bejaarde buurvrouw van Maria hebben, maar dat wist Natasja niet en de mobiele kiesbrigade blijkbaar ook niet. Of het maakte ze niet uit.

Mobiele brigade
‘Ik stem wel even’, zei Natasja, die het een grappige situatie vond en wel wist waar haar vriendin op wilde stemmen. De mobiele brigade vond het niet nodig om via haar paspoort te verifiëren of dit wel de persoon was voor wie het stembiljet was bedoeld.

Op het moment dat Natasja haar pen naar het stembiljet bewoog, zei de oudere dame van de kiescommissie: ‘Hier moet u een kruisje zetten’, wijzend op het vak van Verenigd Rusland, de partij met president Poetin als lijsttrekker.

Natasja werd boos. ‘Ik ben een Russisch staatsburger, het is mijn recht te stemmen op wie ik wil!’ Een oudere heer van de kiescommissie greep in. ‘Praat zo niet tegen ons. Ik ben ouder dan u en bovendien een officiële afgevaardigde van de kiescommissie.’ De kiescommissie weet wat goed voor je is. Ondertussen was het stembiljet door midden gescheurd, bij een poging het biljet uit de handen van Natasja te grissen.

Meegevoerd
Binnen een kwartier stonden twee leden van de ‘militia’ bij de voordeur. Maria en Natasja, twee keurige dames van in de veertig, werden hardhandig meegevoerd en meegenomen naar het bureau. ‘Raak me niet aan’, zei Maria tegen de agent die ze naar hun cel bracht. Zijn antwoord was een harde stoot tegen haar schouder, waardoor ze de cel in tuimelde.

Zo zit je aan de taart, zo zit je achter de tralies.

Een uur later werden de twee vrouwen bij een politieofficier geroepen. Ze moesten een bekentenis ondertekenen over ‘het verstoren van de verkiezingen’ en ‘belediging van verkiezingsfunctionarissen’. Ik heb niets gedaan en teken niks, zei Maria. Dan gaat het dossier naar het openbaar ministerie, luidde het antwoord, en zul je wel merken wat de gevolgen zijn.

De dames tekenden, betaalden de boete van 500 roebel (15 euro) voor een ‘administratieve schending’ en konden gaan. ‘Het is erger dan ik dacht’, zegt Maria achteraf, ‘ik schaam me voor dit land.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden