Dan maar op het hoofd

Er loopt een vrouw met een tas op haar hoofd langs het kanaal. Het is een grote zwarte tas. Nee, het is geen Somalische prinses die gewoontegetrouw de boodschappen op haar hoofd heeft geplant....

Mirjam Schöttelndreier

Die vrouw ben ik.

Hoe het zo ver is gekomen? Ach, mijn man was zo aardig ons bij het zwembad af te zetten. Rachel had zwemles en ik ging mee zwemmen. Pas na afloop besefte ik dat ik geen fiets of auto had en naar huis moest lopen. Geen punt, zo ver is het niet. Alleen was ik die tas glad vergeten. Met mijn RSI-arm kon ik hem niet dragen. Rachel moet telkens in vol ornaat te water, waardoor de tas loodzwaar was van nat badgoed.

In het zwembad schopte ik de tas over de vloer. Buiten begon het gehannes. Samen dragen, even neerzetten, tas op de heup, voor de buik, en toch maar weer over de schouder. Toen waren alle variaties uitgeput en hing mijn lamme arm uit het lood. Allez, dan maar op het hoofd.

Zwoegend tegen de wind, met straaltjes chloorwater druppend langs m'n oren, bedenk ik hoe ik me vroeger doodschaamde, als mijn moeder in mijn kinderogen iets onsterfelijks belachelijks deed. Rachel heeft nog niks gezegd. Maar ja, jeugdtrauma's groeien in stilte. 'Zeg', hoor ik mezelf met een met een gemaakt vrolijke stem schreeuwen, 'weet je nog, bij het Klokhuis, daar liepen Afrikaanse vrouwen ook met een mand of schaal op hun hoofd.' Achter me klinkt een ongeïnteresseerd: 'O ja.' Voldaan denk ik er in te zijn geslaagd van de muis in mijn arm geen olifant in haar gemoed te hebben gemaakt.

Een dag later wil ik een kennis mijn schandetocht opbiechten. Rachel schiet naar me toe en slaat haar hand voor mijn mond. Getergd roept ze: 'Neéé!'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden