Dammen

Vorige week zaterdag prolongeerde Alexander Georgiev zijn wereldtitel. In de kortste WK-match uit de damgeschiedenis - de tweekamp duurde precies een week - bleef hij zijn voorganger en rechtmatige uitdager Alexander Schwarzman één gewonnen rapidpartij vóór.


Maar misschien moet ik eerst iets vertellen over de wedstrijdbepalingen waaronder in Tallinn werd gespeeld, want daarover bestond nogal wat onduidelijkheid. Welnu. De tweekamp ging over zeven ronden, waarbij - evenals in de World Cuptoernooien van Peking 2011 of Lille 2012 - elke dag net zo lang werd doorgespeeld tot een beslissing was gevallen.


Dit betekende dat, zo lang er remises uit de bus bleven rollen, het programma bestond uit achtereenvolgens een 'gewone' partij (met wat het 'klassieke' speeltempo wordt genoemd), een rapidpartij, een blitzpartij en de zogeheten Georgiev-Lehmann-tiebreak.


Bij die laatste wedstrijdvorm krijgen de spelers een paar minuten bedenktijd waarbinnen zij, zo lang er niet gewonnen wordt, meerdere sneldampartijen moeten afwerken tot zich het onvermijdelijke moment aandient waarop een van de twee door zijn vlag gaat of anderszins verliest.


Dit systeem is dus ook in Peking en in Lille toegepast, met dít verschil evenwel dat er toen uitslagen werden gehanteerd als 12-0 en 7-5 en alles wat daar mogelijkerwijs tussenin zit.


Dat laatste idee nu had men in Tallinn laten varen: bepaald was slechts dat de overwinning zou gaan naar de speler met het grootste aantal winstpartijen behaald in de 'hoogste categorie'. Daardoor was het - als ik het tenminste goed heb begrepen; correct me if I'm wrong - theoretisch denkbaar dat zelfs een speler die bijvoorbeeld één 'reguliere' partij zou winnen maar zes rapidpartijen zou verliezen, tóch tot winnaar zou worden uitgeroepen.


Gelukkig zou een dergelijke ongewenste situatie zich niet voordoen. Zoals te verwachten viel hielden Georgiev en Schwarzman elkaar min of meer in balans. Zo schreven beiden, in de ronden drie en vier, een reguliere partij op hun naam. (Wat direct de vraag doet rijzen waarom men zich, ter bestrijding van de zo gevreesde 'remisedood', in zulke ingewikkelde bochten zou wringen...)


Toch legde Schwarzmans overwinning in de blitzpartij van de eerste ronde nog altijd méér gewicht in de schaal dan Georgievs zege in de tiebreak van dag twee.


Maar op de zesde en voorlaatste dag (de vijfde ronde was door Schwarzman in de tiebreak gewonnen) zou het tij ten gunste van Georgiev keren. De titelhouder won in fraaie stijl de rapidpartij, boog daarmee de op de eerste dag opgelopen 'achterstand' in een 'voorsprong' om, en gaf die op de slotdag niet meer uit handen. Wel kwam Schwarzman, die in de reguliere partij al op enig voordeel kon bogen, in de rapidpartij dreigend opzetten, zozeer zelfs dat voor Georgievs damleven moest worden gevreesd. Maar de wereldkampioen hield het hoofd koel en wist de vijandelijke storm tot bedaren te brengen, waarmee de match was beslist.


Zo'n anderhalf jaar lang heb ik, in gesprekken met vrienden en collega's (de Volkskrant-lezer heb ik er bij mijn weten nooit mee lastiggevallen), haast tot vervelens toe mijn beklag gedaan over het uitblijven van de WK-match Georgiev-Schwarzman 2012. Geheel onverwacht is die er nu alsnog gekomen. Maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik mij nu een gelukkiger mens voel.


De gehanteerde formule, de korte duur (een 'echte', grootse en meeslepende WK-match hoort minstens drie à vier weken te duren), de onwaarschijnlijk amateuristische timing ook (volgend weekeinde al begint in Oefa het toernooi om het WK 2013!) - het is mij, eerlijk gezegd, allemaal een gruwel.


Als het zó moet, is het misschien inderdaad beter het instituut van de WK-match maar helemaal af te schaffen en nog slechts de zoete herinnering aan de legendarische tweekampen uit het verleden te koesteren. Daartoe reken ik waarlijk niet alleen Sjtsjogoljev-Koeperman 1961, de allereerste WK-match die ik bewust meemaakte en waarvan de partijen (inclusief de remises!) mij tot op de dag van vandaag ontroeren - óók de voorlaatste 'Schwarzman-Georgiev' beschouw(de) ik als een gedenkwaardig treffen, getuige alleen al de zeven(!) rubrieken die ik er tussen 13 juni en 25 juli 2009 in deze krant aan wijdde.


Maar Georgiev-Schwarzman 2013? No way.


(Wordt vervolgd)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden