Dagen van onbekommerd geluk

Sportverslaggever WILLEM VISSERS gaat elk jaar een paar dagen vanuit het noorden naar zijn geboorteplaats Echt in Midden-Limburg voor Vastelaovond. Koud? 'Ons hart is warm.'

'Ga je weer als Robin Hood?', vraagt collega Rob Fleur elk jaar in februari, ergens in een voetbalstadion. Hij lacht en probeert mij te zien als Robin Hood. Zwaard aan de riem. Veer op de hoed. Geschminkte snor. 'Is je vrouw dan Lady Marianne?'


'Is het niet vreselijk koud?', vraagt de buurman, als we hem vertellen dat we in Midden-Limburg ook buiten carnaval vieren. 'Valt mee. Ons hart is warm.'


We zoeken een pekske (pakje) in de kist en trekken daaronder een trui aan. We drinken wat, staan dicht bij elkaar en sjoenkelen (heupwiegen; polonaise is voor Brabanders). We zingen mee met schlagers van lokale grootheden.


Zaterdagmiddag om een uurtje of vijf zijn we omgeschakeld. Voetbaltrainers praten over omschakeling van aanval naar verdediging, maar de ware omschakeling is die van de in het noorden wonende Limburger die voor een paar dagen naar het zuiden trekt. Van het niets, van een dagje verkleed naar school voor de kinderen, naar een rood, geel en groene wereld, een wereld van optochten en zaate hermeniekes. Aan een ratel draaien, op de trom slaan.


Carnaval. Vastelaovend, zoals we in Limburg zeggen. Mijn ouders kwamen uit Schagen en Rotterdam. Zij hoefden niet zo, maar moeder heeft Zorro-, en indianenpakken gemaakt, plus een geel-groene Fortuna-outfit. Vader bouwde de mooiste wagens.


In de puberteit lieten meisjes zich makkelijker zoenen met Vastelaovend, maar later ontdekte je dat het daar uiteindelijk niet om draait. Het gaat om gelijkheid, zorgeloosheid, gezelligheid, plezier, saamhorigheid vooral. Onbekommerd geluk. Kolder uitslaan, sjaele zeiver. Niks crisis, Wilders, Syrië. 'Tijdens Vastelaovend ben je niet verkleed als iemand anders, tijdens Vastelaovend ben je eindelijk jezelf', is de eerste zin van de prachtige, onlangs bekroonde roman van Jan van Mersbergen, Naar de overkant van de nacht.


Het is feest zonder poeha. Mijn vrouw drinkt nauwelijks. Toch vindt zij het feest nog leuker dan ik, een wel-drinker. En waarom? Omdat zij een hekel heeft aan koude drukte. Die bestaat nu niet. De burgemeester is gelijk aan de werkzoekende. Het masker ontmaskert.


Vriendin Astrid uit Akersloot vond het allemaal niets. Een paar weken na Vastelaovend 1986 was de verkering uit. Zij snapte het niet. Het is ook moeilijk. De voorpret ontbreekt door een leven in niet-Carnavalsland. Mijn broer en ik liepen al in 1974 mee met de Schone Auto, vaders reactie op de oliecrisis. We droegen het vehikel. Onze benen waren de motor. En ver voordat Thei Hansen, drogist uit Pey, mijn schoonvader was, hadden mijn broer en ik hem al geëerd met een gaper, zo'n uithangbord aan de gevel.


In 1995 liepen we mee in Maasbracht, in de pakjes die mijn zus een jaar eerder had gemaakt. Ze stierf in de week voor de optocht van 1994. We liepen ter ere van haar mee, maar de jaren daarop was het plezier verdwenen. Toch keerde Vastelaovend terug in de eregalerij van ons leven.


Mijn schoonvader was in 1975 prins Thei III van de Aester Sjaelen Uul in Pey, mijn zwager Leon I volgde hem in 2000. Mijn broer was prins Koos I van de Aester in Echt. Hij zwaaide de scepter twee jaar, in 1991 en 1992. In 1991 brak de Eerste Golfoorlog uit; de optocht ging niet door. Ik was nooit prins. Kansloos, na zo'n verhuizing. Wel een keer nar geweest.


De komende dagen zien we al die bekenden, want het is ook een feest van melancholie. We trekken door Echt, Pey, St. Joost. In Pey is Roy I prins. Hij is een kop groter dan ik. Vroeger was ik zijn trainer bij voetbalclub Rios. Toen was ik een kop groter dan hij.


Een paar jaar geleden zijn we gehuldigd in St. Joost. De prins riep door de microfoon: 'Hulde voor Bernique en Willem, ze komen elk jaar helemaal uit Holland.' Nog nooit waren de ogen van onze zoon David zo groot als toen, zittend op de vensterbank in café 't Heukske in St. Joost.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden