Dagelets Hydropathen zet iedereen op verkeerde been

Ik was een heel wijze oude man, vertelt Hans Dagelet. En even later: 'Het lukte me mijn eigen tenen te kussen....

Performer Lizzy Timmers heeft de acteur de speelvloer opgereden, in een vreemd karretje - passend, want eigenlijk is alles aan deze voorstelling nogal vreemd. Dagelet heeft een griezelig wit geschminkt hoofd met donkere gaten waar zijn ogen zijn. Timmers draagt een gele kap over haar haren en felgekleurde kleren.

Samen dansen zij zich een weg over het toneel, dan weer hobbelen ze, dan weer kruipen ze. En zelfs de muzikanten van het Alt-tijd kwartet (allemaal altviolen) zijn soms een beetje eng in hun witte kledij, als volgelingen in het kielzog van hogepriesteres Esther Apituley.

Maar het volgend moment ook zijn ze entertainers, die je je zo kunt voorstellen in een swingend cafond de voorlaatste eeuwwisseling, waar kunstenaars elkaar troffen om een nieuwe wereld te verzinnen. Cabaret Voltaire in Zurich waar dadaen bakkeleiden over de bedenker van Dada; of een of andere hippe plek in Parijs.

Met De Hydropaten verwijst Dagelet naar dergelijke avantgardistische kunststromingen (de titel komt van een groep Franse kunstenaars van rond 1872, aldus de makers in een korte toelichting), en de teksten zijn navenant. Zo gebruikte hij onder meer werk van de Rus Daniil Charms, exponent van de curieuze Oberioe-beweging, die vriend en vijand op zijn tijd graag met tekst en performance op het verkeerde been mocht zetten.

En dat is ook ergens het gevoel dat je bekruipt bij deze voorstelling; want nadat de aanvankelijke nieuwsgierigheid is bevredigd, blijft er eigenlijk weinig meer over. Dat heeft overigens eerder te maken met het theaterconcept dan met de muziek, want het kwartet van Apituley speelt mooi, heftig en spannend, composities van Telemann en Hindemith, maar ook bijvoorbeeld van Apituley zelf.

Helaas kunnen ze niet voorkomen dat De Hydropathen een in zichzelf gekeerd stuk is geworden. Die tekstfragmenten, hoe grappig soms ook, de danspassen, de duistere poses in dat karretje, de herhaling.

Dagelet en Timmers lijken erin op te gaan als in een gewichtig ritueel, maar voor de buitenstaander is het al snel een langdradige toestand. Waarnaar je nog het beste maar kunt luisteren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden