Daar was het weer: een 'heftig verhaal'

Monique Samuel.Beeld -

Daar was het weer: een 'heftig verhaal' - televisie kan niet zonder die dagelijkse dosis balsem voor de ziel. Het werd vrijdag verstrekt in Jinek, maar bij de aankondiging ging het al mis. 'Monique Samuel wil verder leven als man', zei Eva Jinek. De jonge Midden-Oostendeskundige, die nu 'Mounir' wil heten, deed 'voor het eerst haar verhaal'.

Het was niet voor het eerst: dat had Samuel al - in niet al te heldere bewoording - op haar blog gedaan. Bovendien, aldus Samuel: 'Ik ga niet door het leven als man. Ik ga door het leven als Mounir. Van die naam gaat mijn hart zingen.' Maar de buitenwereld moest haar 'Mo' noemen, zei ze. 'Ik ben mens. Een mens dat heel vrouwelijke kanten heeft, daar ben ik trots op. Maar ik voel me ook heel wezenlijk mannelijk.'

Oké dan.

Samuel was depressief geweest en herkent zich niet meer in haar oude beeld in de media, van de 'klassiek' mooie, jonge vrouw die in de 'Arabische lente' danste op tafel bij Pauw & Witteman. Nu zag ze zich liever met jongensachtig haar.

'Ik wil vrij zijn en de ruimte hebben om uit te zoeken wie ik ben', zei ze. Die ruimte moet ze vooral nemen, maar erg gelukkig was het niet die ruimte te zoeken in een tv-studio. Nu leidde het tot haar teleurstelling, schreef Mo op Facebook, vooral vanwege Robert ten Brink. Op haar suggestie dat ze over twee jaar misschien met snor op tv zou verschijnen, reageerde hij: 'Nee hoor, dat moet je niet doen.'

Het was wellicht een welgemeend stijladvies, maar Samuel reageerde geïrriteerd: typisch weer de hokjesgeest van de buitenwereld. Het kwam niet meer goed in Jinek, dat (heel verstandig) de vermaledijde pijnbank heeft ingeruild voor een degelijke tafel.

Met haar optreden (en foto's van haar 'reis' tussen de twee polen Man en Vrouw) wilde Samuel laten zien: 'Ik zit ertussenin en daar zit ook een schoonheid in.' Het optreden deed denken aan Maxim - v/h Marjolijn - Februari, die in 2013 na een boek over zijn transitie in DWDD verscheen.

Het resultaat was alleen anders. Een 'spectaculair avontuur' noemde Februari het, nog midden in de hormoonkuur. Nog een jaar, dan kreeg Maxim, zo hoopte hij, misschien een mooie snor of baardgroei. 'Het eerste snorhaartje was een feest'.

Dat leidde niet tot pijnlijke televisie als bij Jinek. En dat zat vooral in de hoofdpersoon, die de kijker en de buitenwereld niets verweet. Integendeel, aldus Februari toen: 'Ik kan me voorstellen dat er zoveel belangstelling voor is. Mensen willen het waarnemen.'

De les: wie op tv (talkshows voorop) de hoofdpersoon wil zijn van 'een heftig verhaal', kiest voor een bestaan als kermisattractie. Wie die transitie niet aankan, is er nog niet klaar voor.

Een goede interviewer kan leed verzachten. Siemon de Jong is er een. De bakker van Taarten van Abel werd zondag na 12,5 jaar in het zonnetje gezet. In een jubileumuitzending volgens de oeroude principes van In de hoofdrol - nog dagelijks uitgevent in het namiddagmagazine Tijd voor MAX - werd hij geëerd door bekenden als Paul de Leeuw, Paul Groot en Arjan Ederveen ('We gaan snel weer iets leuks doen, met een schone onderbroek aan'). Aan tafel vertelden gasten uit zijn jeugdprogramma hoe het nu ging.

Niemand die natureller en oprechter de 'heftige verhalen' met kinderen kan bespreken dan bakker De Jong. Zijn recept: 'Ik heb iets met verdunde ernst.' Dat had een heus onderzoeksrapport geconcludeerd, dus het moest wel waar zijn. Verdunde ernst, misschien iets voor in de reiskoffer van Samuel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden