Daar sta je dan als Mark Rutte. Met een hoofdkantoor dat volgens Unilever helemaal niet zo belangrijk is

Beeld de Volkskrant

Nog even over het afschaffen van de dividendbelasting, de kloeke daad van het nieuwe kabinet die internationale ondernemingen uit de verste hoeken van de aardbol zal laten toestromen, een geheel nieuwe dimensie aan het begrip 'aanzuigende werking' zal toevoegen, Shell en Unilever aan ons binden zal tot de laatste dag, de natie ongekende grandeur zal bezorgen en al doende van elk voetbaltrauma zal genezen.

Er is een dingetje. Unilever weet het nog zo net niet. Unilever kiest misschien toch voor Londen als enige zetel voor zijn hoofdkantoor. Of voor Rotterdam. Of misschien ook niet. De beslissing om een van de twee hoofdkantoren te schrappen wordt uitgesteld, zo liet Unilever-topman Paul Polman gisterochtend weten in The Financial Times. Hij zou het laten weten voor het eind van het jaar. Maar hij ziet even van een besluit af. Het is nu 'politiek te turbulent'. Met de Brexit en alles. Er zijn te veel emoties. En de Britten hebben wellicht ook leuke voorstellen om Unilever in Londen te houden.

Daar sta je dan als Mark Rutte. Met je vestigingsklimaat. Met je presentjes. Met je zekerheid tot in het diepst van al je vezels dat het 'ábsoluut cruciáál' is dat je 1,4 miljard euro moet opofferen voor de goede zaak.

Want zo staan de zaken er voor: Rutte III geeft 1,4 miljard euro cadeau aan buitenlandse aandeelhouders van in Nederland gevestigde bedrijven door de dividendbelasting af te schaffen. Dit besluit zou zijn genomen op aandringen van vooral Shell en Unilever - dat meldde althans de NOS een tijdje geleden op gezag van 'bronnen rond het kabinet'. Unilever heeft net als Shell zowel hier als in Londen een hoofdkantoor en een beursnotering en overal ter wereld aandeelhouders. Beide vinden het gedoe met de dividendbelasting zo'n, nou ja, gedoe.

Armlastig zijn ze niet bij Unilever, of bij Shell. Als hun aandeelhouders, of zijzelf, last hebben van de Nederlandse dividendbelasting zijn ze uitstekend in staat iets te verzinnen dat deze last voor hun aandeelhouders of voor henzelf verlicht. De administratieve kosten zullen draaglijk zijn. Maar als een en ander uit de Nederlandse schatkist kan komen zijn die kosten nul. En ze kunnen prima rekenen bij Unilever; ze zijn er niet voor niets zo succesvol geworden met shampoo en ijsjes.

Nu Unilever terug wil van twee hoofdkantoren naar één, is het afschaffen van de dividendbelasting in de verhitte fantasie van Nederlandse politici een allesbepalende factor geworden om het bedrijf in Rotterdam te houden. Een factor die wat mag kosten bovendien.

Maar: 'De Britse regering is wakker geworden', zei Polman gisteren tegen The Financial Times. Theresa May wil niet de geschiedenis ingaan als de premier die het grote bedrijfsleven uit het Verenigd Koninkrijk verjoeg. Dus zijn er dingen te vergeven. En zo blijft de prijs van het hoofdkantoor maar stijgen.

Een hoofdkantoor dat volgens Polman zelf helemaal niet zo belangrijk is. Klein, slank, met niet te veel arbeidsplekken, 'very marginal', troostte hij gisteren alvast de aanstaande verliezer.

Al die moeite voor een marginaal kantoor.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.