Daar, in die puinhoop ligt Köksals moeder

Er is nog hoop voor Köksal. Volgens een man leeft zijn moeder nog. Hij ontmoet een tante en oom. Zij hebben het idee dat de moeder van Köksal en twee neefjes onder het puin liggen en de broer en zus niet....

Köksal: 'Als ik zeker wist dat ze dood zijn, zou ik me minder ellendig voelen. Nu weet ik niks.' Zijn tante huilt. Er is geen licht. In de verte geven de ontploffingen de horizon een macabere oranje gloed. 'Ik kan niet zeggen hoe ik me voel', zegt Köksal. Hij hoort dat het huis van zijn zwager ook is ingestort. Langzaam nestelen ze zich ook in de wei om een dutje te doen. Maar dat wil niet echt lukken, de familie blijft filosoferen over wat er allemaal is misgegaan.

'Ik heb dat huis voor moeder gekocht', zegt Köksal. Ze was al wat oud en ik wilde dat ze een huis met centrale verwarming kreeg. Maar toen de aardbeving plaatsvond, werd ik bang. Ik wist dat het een nieuw huis was en nieuwe huizen zijn zwakker. '

Als het licht wordt, wijst Köksal naar een puinhoop in de verte. 'Kijk, daar ligt mijn moeder.' Köksal zegt niet meer zeker te willen weten dat zijn moeder dood is. 'Ik durf niet naar haar huis te gaan. Als ik het niet zie denk ik dat mijn moeder er nog is. Ik zei in het vliegtuig wel dat ik er klaar voor was om haar te begraven, maar nu durf ik niet meer. Misschien is er nog wel een kans. Ze woonde op de derde etage, vrij bovenaan.'

In Istanbul hoort Köksal dinsdagavond het bericht dat zijn hele familie er niet meer is. Hij hoort het van zijn vrouw uit Nederland en belt familie in Istanbul, die het verhaal bevestigt.

'Ik heb mijn moeder verloren. Mijn moeder, zwager, zus, broer, neefje en nichtje. Ik ben vijf maanden vader. Mijn moeder belde me elke dag. Wanneer kom je me mijn kleinkind laten zien. Ik zei september, september. Maar die dag zal niet meer komen.'

De taxichauffeurs hebben medelijden. Hoewel de weg is afgesloten besluiten ze toch te proberen de man naar Yeni Koy te brengen. Vanwege de grote brand in de olieraffinaderij nemen ze een omweg. Het is doodstil. Af en toe klinkt de huwelijksmars van de telefoon van Köksal als weer een vriend belt om hem te steunen. 'Ja, dank je, ik heb het begrepen. Dank u, dank u.'

De nacht valt en legt een deken over het leed. 'Hoe het nu verder moet weet ik niet', zegt Köksal. 'Ik hoop iemand te vinden die me daar kan helpen, maar als er zoveel doden zijn, is er misschien geen plaats om moeder en de anderen te begraven.'

De brand van de olieraffinaderij is al op 25 kilometer afstand te ruiken. Er is een enorme verkeersstroom naar Istanbul, mensen lijken hun huizen te verlaten. Ambulances komen ons met regelmaat tegemoet. Zwarte rookpluimen is alles wat we nog zien. De roetwolken hangen kilometers hoog boven zee. In de gloed van het vuur is het silhouet van de donkere spookstad te zien. Af en toe is er een ontploffing.

In Izmit is het aardedonker. De mensen zijn op straat, in bushaltes, in pretparken, maar niemand slaapt echt, zo lijkt het. Er komen steeds meer scheuren in de weg.

In Gölcük blijkt een oom van Köksal een kraan te hebben gevonden. Maar hij staat er moedeloos naast. Onder de zes meter hoge puinhoop liggen zijn zoon en dochter, zijn schoondochter en kleinkinderen. Köksal weet niet meer waar te kijken.

Een kwartier later stort hij zich in de armen van zijn broer.

Uiteindelijk gaan ze met z'n allen naar het huis van zijn moeder. Zijn broer, zijn vijf zussen en de kinderen. Het leek mee te vallen omdat alleen de moeder en de twee nichtjes nog onder het puin liggen, maar de aanblik van het ingeklapte huis wordt de familie te veel. Het verdriet is onverdraaglijk. Köksal klimt wat over de puinhoop waaronder zijn moeder ligt.

Steeds meer kranen komen er op het terrein, maar de familie kan niemand ervan overtuigen hen te helpen. Dan beginnen ze zelf te graven. Ze kruipen diep onder de puinhoop met gevaar voor eigen leven en stutten het met dunne houtjes. Voorlopig vinden ze alleen twee oorbellen en een medaillon van Köksals moeder.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden