Daadkrachtig en zelfverzekerd met een vleugje fuck you

Dat Ard van der Steur gisteren vernederd en uitgefoeterd zou worden door de leden van de Tweede Kamer, stond in het scenario. Ze hadden hem niet voor niets een week geleden terug naar zijn werkkamer gestuurd omdat hij op geen enkele vraag over doorreizende terroristen het goede antwoord wist. Nu hij terug was, met antwoorden in een insteekmapje en met een nieuwe das om, zouden ze het drama helemaal uitspelen.

Sheila Sitalsing
null Beeld anp
Beeld anp

Er was zoveel publiek toegestroomd, hunkerend naar bloed en naar spektakel, ze zouden het publiek bedienen. De minister aan een touw laten bungelen over de rand van de afgrond, af en toe een rukje, dan weer loslaten en pesterig 'woei!' roepen.

Hij, op zijn beurt, zou zich berouwvol en nederig tonen, ootmoedig de ogen neerslaan, bezweren dat hij zich nooit meer slecht zou laten informeren. Waarop ze hem omhoog zouden takelen, naar een stukje waar zijn trappelende voeten steun konden vinden, net ver genoeg zodat hij zich naar veilig gebied kon klauwen.

Maar Van der Steur had het scenario niet goed gelezen - alwéér niet goed gelezen - waardoor zich gistermiddag een wonderlijk openbaar functioneringsgesprek afspeelde. Daardoor antwoordde hij op de vraag 'Ard, hoe vind je zelf dat het gaat' niet 'Slecht, ik weet het, waardeloos, stom, mijn schuld, sorry, excuses, mag ik het alsjeblieft nog eens proberen?'

Nee, hij somde zijn gewichtige taken op, 'effectief terrorisme bestrijden' en 'het vertrouwen van de samenleving krijgen' en gooide er trots het zinnetje in dat hij thuis voor de spiegel had geoefend: 'Het is mijn taak om daarvoor te zorgen en daar ga ik ook mee door.'

Mark kwam ook altijd weg met doen alsof zijn neus bloedt, nou, dan kenden ze de neus van Ard nog niet. Thuis had het goed geklonken: 'en daar ga ik ook mee door'. Daadkrachtig en zelfverzekerd met een vleugje fuck you - precies wat de mensen willen horen van een terreurminister die erbovenop zitten combineert met keihard aanpakken.

Maar toen hij het in het parlement herhaalde, viel er geen geïmponeerde stilte. Dat was gek, zelfs de premier die naast hem zat en hem af en toe beloonde met een bemoedigend knikje keek bezorgd. Aan de andere kant van de microfoons leek een enkeling zelfs boos te worden, iemand bonkte hard met zijn hoofd tegen de tafel, een ander verborg het gezicht in de handen.

Zijn er geen dingen misgegaan, probeerde de één. Zijn er geen dingen om je voor te verontschuldigen, vroeg de ander. Maar vanuit zijn ruime pak pijnigde Ard van der Steur zich het hoofd. Fouten? Ja, dingetjes, maar hij hád verdomme toch al dingen gezegd als 'Ik heb al aangegeven dat ik vind dat ook van mij kan worden verwacht dat ik er bovenopzit en dat ik de monitorfunctie die ik heb optimaal invul'?

De jongen van GroenLinks hielp hem: 'Wat ik zo graag zou horen: ík had het beter kunnen doen. Pas dan kan er weer vertrouwen ontstaan.'

Hij probeerde het: 'Ik vind dat de heer Klaver gelijk heeft als hij zegt dat ik als minister bereid moet zijn om lessen te trekken. Ik ga echter niet op aangeven van de heer Klaver erkennen dat er fouten zijn gemaakt.'

Zo, als dát geen excuus is, dacht hij tevreden.

Ergens bonkte iemand andermaal hard met het hoofd op de tafel.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden