Cursus opvoeden door een tirannieke kleuter

JEUGDTHEATER


Watou

Amsterdam -Een kind dat zijn ouders drilt en een vader en moeder die ontslag dreigen te nemen (als ouders). Het is niet een gezellig, pedagogisch verantwoord gezin dat Noël Fischer - artistiek leider BonteHond uit Almere - in haar nieuwste jeugdvoorstelling (vanaf 4 jaar) ten tonele voert in samenwerking met het Vlaamse gezelschap Laika.


In Watou heeft een tirannieke jongen (genaamd Watou) de broek aan en dansen de ouders wanhopig naar zijn pijpen. Gaat het hem niet snel genoeg, legt hij maniakaal een zweepje over de dikke (gewatteerde) billen van 'Mamman' of de strakke kuiten van 'Pappaa'.


Als zijn ego hem naar zijn hoofd stijgt, zingt hij zijn dictatoriale lijfzang 'Ik ben Watou, Watou, Watou' en maakt hij danspasjes op rijglaarsjes. Niet om zijn publiek te behagen, maar om zich heer- en meester te voelen. Het is een gedurfd onderwerp in een gewaagde vormgeving van BonteHond en Laika. In deze tirannie van het kind is alles zwart, wit en grotesk. De onderlinge omgang valt steeds uit in voordeel van Watou.


Ook de vormgeving van Marianne Burgers is consequent burlesk: zwart omrande ogen in wit geschminkte gezichten, dadaïstische snorretjes, kanten stofjes, kapotte panty's, strakke ballenbroekjes en dikmaakpakken. Alsof het een mensencircus betreft rond een kind met almachtsfantasieën. Aan de piano leidt Roelofs Watou's driftbuien soms naar muzikale tafereeltjes met klingelbelletjes.


De Vlaamse acteur Jo Jochems maakt van Watou een brutaal vals joch. Zijn harde personage verzacht hij met Vlaamse accenten, maar nergens kun je Watou betrappen op een sympathiek momentje. Dat is consequent, maar ook de valkuil.


De machtsverhouding is te eenzijdig. Watou zou aan spanning en afwisseling winnen, als ook de ouders (Feike Looyen en Gert Jochems) af en toe aan het langste eind mogen trekken. Nu komen ze soms niet verder dan dreigen met een wegloopactie.


Fischer ontleent haar onderwerp aan de kleuterfase wanneer kinderen zichzelf het centrum van de wereld wanen. Toch zet ze Watou nergens neer als een kleuter, eerder als een levensgroot stripfiguur met ontluisterend gedrag. Die keuze dwingt bewondering af. Maar wordt op den duur een te strak harnas. Als de acteurs en de pianist losser durven spelen met elkaar en met de personages, de verhoudingen, de muziek en het publiek, kan Watou een aanstekelijk opvoedcircus worden.


Annette Embrechts


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden