Cursus journalistiek bij vrome kloten van Reformatorisch Dagblad

Ma gaf mij op voor een cursus journalistiek bij het Reformatorisch Dagblad, die bovendien gehonoreerd werd met duizend gulden. Dat tikte mooi aan naast de uitkering.

Beeld Gabriël Kousbroek

Het moederland debiliseert in ijltempo. Pauw & Van Nieuwkerk vereren Petertje de Vries als een hedendaagse Erasmus. Op de middelbare school is rekenen vervangen door Candy Crush. In de Van Dale vervangt het takkie takkie van schreeuwlelijk Appa de tale Kanaäns. Ik heb medelijden met de onderwijzer Nederlands die judaskus, salomonsoordeel, jobstijding, jacobsladder en kaïnsteken moet uitleggen aan een zwaarbewapende 14-jarige kansenparel in een BMW-cabrio. Met Kluun behoor ik tot de laatste generatie die het Nederlands tot in de puntjes beheerst. De tale Kanaäns is mij dan ook met de paplepel ingegoten (geen klysma's vandaag, ik hou het netjes).

Bij huis-aan-huisblad Ede Stad stond ik midden jaren zeventig te boek als de Veluwse Hunter S. Thompson. Het was dan ook logisch dat ma mij opgaf voor een cursus journalistiek bij het Reformatorisch Dagblad, die bovendien gehonoreerd werd met duizend gulden. Dat tikte mooi aan naast de uitkering. De in gitzwart kostuum gestoken hoofdredacteur inspecteerde mij tijdens de introductiedag en bromde dat ik eerst maar eens naar de kapper moest. 'En, knaap, vervolgde hij, roze tuinbroeken zien wij liever ook niet op de redactie.'

Uiteindelijk wrong ik mij dankzij mijn uitmuntende bijbelkennis door de ballotage. Geknipt en geschoren en gekleed in een stemmige ribfluwelen plusfour meldde ik mij op redactie. De cursisten kwamen uit Staphorst, Hendrik-Ido-Ambacht en Urk en speelden in hun vrije tijd orgel. Het kostte mij veel moeite om niet regelmatig een krachtig 'jeetje' (op de redactie beschouwd als een godsliederlijke bastaardvloek) te laten ontsnappen. Als de vrome kloten tegen het middaguur blijmoedig hun broodtrommeltjes aanspraken, rende ik naar een Apeldoornse zelfmoordkroeg om een heilzaam chineesje te roken op de plee. Daarna hakte ik drie medicinale kopstoten naar binnen.

Met een handvol King-pepermunt - Gods favoriete snoepje - in de muil toog ik opgekikkerd weer naar de redactie. Waar profane dagbladen des vrijdags een borrel geven, hield het RD een verplicht bij te wonen weeksluiting. In het slechtste geval was SGP-coryfee dominee Abma besteld. Zijn preken duurden zo lang dat er vaak sprake was van een weekopening. Van de twaalf cursisten kregen er elf onmiddellijk een baan aangeboden. Zij zijn nu, mits niet overleden aan polio, de sterverslaggevers bij de nog steeds in prachtig Nederlands geschreven krant. Voor mij kleefde er honing aan de roede van de hoofdredacteur (Kanaänitisch voor een pak ransel met een goede bedoeling) want van lieverlee eindigde ik bij de zondige pers in de hel Amsterdam. God wikt maar de mens beschikt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden