ReportageVakantie in eigen land

Cultuurclash op jongerencamping Dennenoord: ‘Wij zijn echt, zij niet’

Over het beste biermerk zijn de jongeren het niet eens.Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant

Kaya Bouma en Hassan Bahara beschrijven vanaf campings en vakantieparken hoe Nederland ‘noodgedwongen’ vakantie in eigen land viert. In deze aflevering: op jongerencamping Dennenoord is afkomst net zo belangrijk als leeftijd.

In de voortent van de Zwarte Cross-caravan begint Guus te schreeuwen tegen de enige vrouw in de vriendengroep. ‘Pien! Bier!’ En ja hoor, daar komt ze. Twee flesjes Hertog Jan in haar handen en een stralende glimlach, de 20-jarige Pien. Guus grijnst. ‘Zo gaat het hier eigenlijk nooit.’

Ze zijn met vijf vrienden uit de Limburgse dorpen Helden en Baarlo. Rick, Stijn, Job, Guus en Perry, allemaal 20 jaar oud. En er is Pien, uit de Achterhoek. Haar hebben ze een paar jaar geleden leren kennen op de jongerencamping in Renesse. Sindsdien gaan ze elk jaar samen naar de Zwarte Cross.

Afgelopen weekend zou het weer zover zijn geweest, als er geen pandemie roet in het eten had gegooid. In plaats daarvan hebben ze hun caravan naar jongerencamping Dennenoord gereden, in de hoop dat meer Zwarte Cross-gangers voor dit alternatief kiezen.

Hier blijkt tegen te vallen wat de laatste jaren ook op de Zwarte Cross steeds meer tegen begint te vallen. Het is er niet meer zo ‘boers’ als het was. Er komt een ander publiek. Mensen uit het westen. Festivalgangers. Die brengen een andere cultuur mee.

Ze lopen hier ook rond. De meisjes zwaar opgemaakt, de jongens met overdreven kapsels, in dure merkkleding. Hebben ze vast van hun ouders gekregen, moppert Stijn. Het is niet dat zij geen Nike-shirtje kunnen betalen. Maar ze vinden het zonde van het geld. Pien: ‘Wij creëren onze identiteit door hoe we zijn. Zij hebben daar kleding voor nodig.’ Kort door de bocht, zegt een van de mannen: ‘Wij zijn echt. Zij niet.’

Archetypes

Leeftijd is van belang op de jongerencamping, maar afkomst net zo. Medewerkers van Dennenoord merken het ook. Er zijn boeren en er zijn ‘westerlingen’. Soms mengt het, soms helemaal niet. Mensen uit het westen kunnen opvliegend zijn, boeren ‘hebben schijt’ aan alles. Het liefst zetten ze de twee archetypes ver uit elkaar.

De vrienden uit Limburg en de Achterhoek hebben hun caravan volgehangen met hun identiteit. Er hangen Limburgse vlaggen, vlaggen van de Zwarte Cross en een zelfgemaakte vlag die alles wat van belang is combineert. In horizontale banen het Limburgse wit-blauw-geel, daaroverheen de diagonale groene banen van de Achterhoekse vlag. Op de rode, Limburgse leeuw prijkt het hoofd van Tante Rikie, boegbeeld van de Zwarte Cross.

Drie jongens zijn automonteur, een is bodemonderzoeker. Pien is student social work. Alleen Guus leeft van de opbrengst van de grond, als bloementeler. Maar daar gaat het niet om. Ze hebben boeren in de familie. Ze voelen zich boers. En meer nog: Oost-Nederlands.

Bier

Met mensen die ook uit het oosten komen, hebben ze automatisch een klik. Komen die voorbij hun caravan geslenterd, dan hoeven ze alleen maar hun hand op te steken, een begroeting te roepen en voor je het weet zitten ze samen aan het bier.

Stijn demonstreert. Kijk, die gast daar. Hij wijst naar een jongen die voorbij komt lopen met een oranje feesthoedje op en een hawaïketting om zijn nek. Dat is een goede gast, zie je meteen. ‘Het boeit hem niet hoe hij eruitziet.’ En inderdaad. Nog geen minuut later zit de jongen met het oranje hoedje aan tafel en krijgt hij een flesje Hertog Jan toegeschoven.

Kort daarna schuiven spontaan drie meisjes uit Twente aan. Ze kijken naar de bierflesjes op tafel. Verontwaardigd: ‘Drinken jullie geen Grolsch?’ Guus grijnst. ‘Dat is het enige probleem. De mensen hier snappen niet dat Hertog Jan het beste bier is.’ Toch nog een botsing van culturen.

Meer vakantie in eigen land

Joke en Peter puffen op de camping uit van de afgelopen maanden. ‘Ik geloof dat we nu op de achttien doden zitten.’

Vakantie vieren betekent dit jaar ook regels volgen. Een combinatie die tot grote boosheid kan leiden. 

Drie weken Mexico was het plan, nu staan ze in de regen op de camping. ‘Het is even omschakelen.’

‘Of je nou in Benidorm zit of hier in Center Parcs, uiteindelijk moet je er zelf wat van maken.’

Geen metalfestivals deze zomer? Dan maar naar Center Parcs.

Op jongerencamping Dennenoord staan dit jaar ook 50-plussers. ‘We houden wel van een feestje.’

Zorgmedewerkers en docenten komen tot rust tussen de hossende jongeren op camping Dennenoord.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden