Culinair op 1 vierkante meter

Niemand hoeft ons wat te vertellen over bizar eten. Eenden ton gen, lamshersenen, gebakken stierenballen, gefrituurde uier, seen it, had it, done it....

Buiten is het 35 graden, binnen wacht wild zwijn met ui en puree. Herfstig eten op een dag waarop zelfs de kamelen zweten. Hangt in de keuken van Jean Jean de kalender ondersteboven, wordt de markt overstroomd met goedkoop wild zwijn uit Polen? Nee. Er zijn veel zwijnen op de Veluwe waardoor de jacht vroeg is begonnen.

De naam Jean Jean doet veronderstellen dat de zaak wordt gedreven door een stel naamgenoten. Zo is het wel begonnen, zegt de serveerster op kekke Puma gym pen, die voor ons navraag doet. Maar de oorspronkelijke Jeans zijn allang vertrokken.

Met achterlating van slechts hun namen, want het interieur is flink aangepakt. Uit de verbouwing is een eettentje tevoorschijn gekomen met zwarte tegels op de vloer, witte muren, banken van roestbruin ribfluweel en Gispen stoelen, kantoormeubilair dat aan een hip tweede leven is begonnen.

Groot is Jean Jean niet. We schatten de eetzaal op zes bij acht. Er is voor veertig mensen gedekt. Een rekensommetje leert dat elke gast iets meer dan één vierkante meter ter beschikking heeft. Met mooi weer staan buiten op de stoep ook nog een paar tafeltjes. Ze zitten allemaal vol deze zomeravond.

De kaart kun je modern Frans noemen, met Jamie Oli ver-ach tige invloeden. Er is een dag menu dat door de serveerster wordt samengevat als 'vis, vis, vlees en zoet'. 'En erg lekker', voegt ze er voor de zekerheid aan toe. Zo'n aanbeveling valt niet te negeren.

De eerste vis is een culinaire Miró: een rondje terrine van sappige zeebaars en tomaat in een plas knalrode gazpacho, belegd met een groene schijf avocado. Vis twee is een voorbeeldig goudbruin gebakken scholfiletje met artisjokharten die citroensap hebben geproefd en saus van sardines.

Wat eraan mankeert zijn kleinigheden. De gazpacho had kouder kunnen zijn, de terrine is omwikkeld met grove slierten wortel die smaakverstorend werken en de smaak van de sardines in de saus is gesmoord in room.

Na een (rook)worstje, een paar stukjes filet en een koteletje van wild zwijn prima gemaakt, maar een iets zonniger bereiding was ons liever geweest komt de zomer weer binnen met een milkshake van meloen en perzik sorbet. Tegen die tijd begrijpen we waar de populariteit van Jean Jean op stoelt. Het is goed eten voor een schappelijke prijs, zeker in deze tijden.

De zwakke plek van Jean Jean, wat het gemeen heeft met zo'n beetje de hele Nederlandse horeca, is de bediening. Er zijn twee serveersters en één ober op veertig gasten. Ze zijn niet onaardig, maar ze zijn met te weinig en letten niet op.

Grote delen van de avond staan onze glazen droog, wat des te meer opvalt omdat er lange pauzes vallen tussen de gangen. Ook de keuken is niet helemaal berekend op veertig gasten. Met meer oplettendheid had de bediening ons twee keer zo veel drank kunnen verkopen. Maar misschien gaat het daarvoor nog te goed met Jean Jean.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.