Croisière culinaire aux chandelles

Zielsgraag willen buitenlandse toeristen in Nederland weten waar het Amsterdam-Rijnkanaal ligt. Toch? En waar het voor dient. Toch? In elk geval 25 mensen weten het nu, nou ja, hadden het kunnen weten als ze hadden opgelet....

Welkom aan boord van de Wim Kan, had de mooie dikke vrouw door de microfoon gezegd tegen de toeristen die daar niet warm of koud van werden, want die man leeft niet in de buitenlanden. Beter had de boot Wim Wok geheten. Hij vaart vanavond voor buitenlandse toeristen de Kulinarische Abendrundfahrt, die ook Dinner Cruise wordt genoemd in de folder en voor de Italianen Un Crucero culinario nocturno.

Opbellen om een tafel voor twee aan boord kan ook niet. Reser ve ren doet het hotel waar je logeert voor je. En als je dan per se mee wilt, Nederlander, dan moet je dagen tevoren kaartjes kopen bij de kassa aan de waterkant. 135 gulden per persoon. Men wordt ervoor gevaren en gevoerd. Een diner van vijf gangen. Als het donker wordt, gaan de lampjes aan van de Magere Brug, zodat het net is of je die brug ziet. Maar het zijn de lampjes, leuk hè.

Voor de derde keer is het dat we het fototoestel in handen gedrukt krijgen van een man en een vrouw uit India. Ze willen steeds samen op de foto die wij dan moeten maken. De derde foto moet zo, dat zowel de twee mensen erop staan als de verlichte Magere Brug, waar we op dat moment onderdoor varen. Het is te veel gevraagd, maar dat zien ze pas als ze thuis de afdrukjes gaan ophalen.

25 gasten vanavond aan boord van de Wim Kan. De Japanners spreken Engels en blijken uit San Francisco te komen. Het zijn een vader met twee zoons en een dochter, en allemaal hebben ze een digitale camera waarmee ze elkaar fotograferen en verder niets. De Engelsen kunnen we niet verstaan, ze leggen later uit dat ze Schotten zijn. Ze filmen voortdurend elkaar en toch ook een gebouw dat langskomt, het groene museum van de techniek dat op een schip lijkt. Vier mannen kijken bedonderd als ze horen dat niet ge rookt mag worden. En ze kunnen er voorlopig niet meer af. Maar achter op het schip mag het, daar staan ze buiten, kil, maar ze doen het, want niet roken is erger.

De mooie vrouw voor in het schip legt uit waar we varen en wat we zien en moeten geloven. Het interesseert de buitenlanders zichtbaar en hoorbaar geen moer. Als ze uitlegt dat het Anne Frankhuis door Steven Spielberg wordt verbouwd, wijzen de Amerikaanse Japanners elkaar opgewonden op de waterfietsen. Ze doet dan ook geen moeite om het een beetje te laten kloppen wat ze allemaal te vertellen heeft.

We zijn nu in de haven van Amsterdam, zegt ze, het IJ, en ze zal het buitenland eens haarfijn uitleggen waar het Amsterdam-Rijnkanaal ligt, aan die kant, en het verbindt Amsterdam met de Noordzee, vergist ze zich. Verder hebben we hier het Noordzeekanaal en dat gaat die kant op. Als ze niets zegt, en dat doet ze vaak, klinkt ordinaire muziek door de boot. Volgens de menukaart heet de radiozender Love Radio.

Amsterdam is een groot toilet, begrijpen de mensen uit de uitleg over de woonboten. Alle woonboten hebben gas, water en licht, maar ze zijn niet aangesloten op het riool, dus duizenden mensen poepen en piesen hier rechtstreeks in de gracht. Onze leidster raakt erbij in vervoering. Dat is ook een van de redenen waarom Amsterdam zo veel sluizen heeft, zegt ze. Die worden opengezet om het water te verversen. Maar we varen nu langs de beroemdste kerk van Amsterdam, de Westerkerk, waar de koningin van Nederland trouwde en we hopen dat Máxima dat ook zal doen. De koningin gaat trouwen, zegt een Amerikaans-Japanse puber tegen zijn vader, om weer snel af te dwalen naar de waterfietsen.

De Schotten, twee jonge mannen en hun twee jonge vriendinnen, ze zitten steeds aan elkaar, kijken niet een keer de kant op die de leidster aanbeveelt, maar loeren om beurten door de digitale filmcamera naar elkaar en trekken bekken.

Als de boot door de hoerenbuurt vaart, legt de mooie vrouw uit dat dit het rodelichtdistrict is. En terwijl de kapitein de boot extra langzaam varen laat, vraagt ze of men de ladies op de kant niet wil fotograferen, want je tandarts fotografeer je immers ook niet. Ze lacht en ze is de enige. En wij, omdat we Nederlander zijn - De Boer is zelfs een echte Amsterdammer, schamen ons diep. Want het zijn onze hoeren, het is onze Magere Brug, het is ons Amsterdam-Rijnkanaal, onze spullen die hier maar zo'n beetje te grabbel gegooid worden door een wel heel armzalig takje van de toeristenindustrie. Niets doet ertoe, hier wordt uitsluitend geprobeerd tegen de geringste inspanning zo veel mogelijk geld uit buitenlandse toeristenzakken te kloppen. Een individuele zakkenroller is er heilig bij. Want we moeten het nog over de extra attractie hebben. Dat vijfgangendiner, moederlief, dat durft daar in Amster dam.

Het begint met wat koude kip en reepjes kaas in vieze kerriesaus. Dan brengt de ober warme mosterdsoep die koud is. We vragen hoe het eten hier bereid wordt. De ober is goudeerlijk. Het wordt hier niet bereid, het komt in geïsoleerde trommels aan boord en als het meezit, blijft warm wat warm moet en koud wat koel moet blijven. Het systeem van Tafeltje Dekje voor zieken en bejaarden. Het eten wordt gekookt in een grote instellingskeuken en door vrijwilligers door de stad gereden naar de adressen waar oud en ziek ermee gestraft worden. Net als hier de toeristen, die we toch nooit meer terugzien. Dus absoluut smerige zalm of naar keuze een vreemd stuk gebonkte dat naar vochtig karton smaakt en volgens de menukaart van een koe komt. In een lap katenspek gebonden ligt op onze borden een groene knoedel van andijvie, of spinazie of gewoon gras, maar in elk geval niet om aan te zien en zeker niet om op te eten. Gelukkig is er een mand met kleine broodjes uit de fabriek. Ze zijn wat vlekkerig, de broodfabriek moet eens grondig schoongemaakt worden, maar het is het enige wat men kan eten zonder vrees. Gang vier is een roze pudding in de vorm van een hart en gang vijf is een bordje snoep en koekjes waarvoor alle kosten en moeite zijn gespaard. Maar daar staat tegenover dat er royaal huiswijn, nee bootwijn, nog erger, werd geschonken en dat er ter algehele ontsmetting een likeurtje is bij de koekjes. Het kon eraf.

Hoe bent u hier terechtgekomen, vragen we de Engelsen, die zich als Schotten aan ons voorstellen. Nou gewoon, ze hadden een week vakantie en zochten - want wij zijn Schotten, dus u weet wel - de goedkoopste bestemming uit en dat was het Novotel bij Amsterdam, en dat hotel regelde dit boottochtje. Hadden ze het heel erg gevonden? Erg, nee hoezo, het was fantastisch, want voor de wijn hadden ze helemaal niet extra hoeven betalen. We lopen ons in het donker te schamen, op weg naar het station. Maar waarvoor dan toch die schaamte? Schotland had het naar zijn zin gehad!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden