Crocs

Deze zomer was de zomer van de Crocs – dat mogen we toch wel stellen. Vorig jaar was het de teenslipper, de tong, op z’n Frans, een paar jaar daarvoor een Portugees schoentje dat een afleiding van de oude espadrille was....

Crocs.

Het zijn een soort rubberen klompsandalen, met gaatjes en gleuven erin. Ze lijken nog het meest op Zweedse klompen, het favoriete schoeisel van truckers. Ze komen uit Colorado, een staat in Amerika met veel bergen en viswater, en ze zijn er in alle kleuren van de regenboog. Behalve gemakkelijk, je hoeft niet te bukken om ze aan te schieten, zijn ze gezond, zegt men, en niet duur. Een ideale combinatie. Tot slot zijn ze lelijk.

Heel erg lelijk.

Lelijkheid is nooit een bezwaar geweest in de queeste naar gezond en comfortabel schoeisel. Ik noem hier de Birckenstock, de Ugg en de Masai, een schoen in opkomst met een ronde zool. Ook de sport- annex badslipper, het summum van gemak, kun je niet mooi noemen.

Hij heeft het wel ver geschopt – laatst zag ik in The Herald Tribune een foto van een paar in Iran opgehangen misdadigers en een van hen droeg Adidas-slippers. Op de achtergrond stonden een paar van die witte, plastic tuinstoelen; ook zo’n westerse vondst die de wereld heeft veroverd. Het idee alleen al dat die stoel onverwoestbaar is, stemt somber. Over honderd jaar zitten de mensen in Ghana er nog op. En dan dragen ze Crocs – dat zul je net zien.

Behalve standaard-Crocs heb je ook gepimpte Crocs. Je kunt de schoenen met allerlei speldjes en kralen opleuken. Dat is zoiets als een streng van plastic bloemen om je fietsstuur, en vaak zijn het ook dezelfde mensen die het doen. Het maakt de Crocs niet mooier, maar wel persoonlijker. Niemand loopt graag op dezelfde schoenen als de buren. En toch zie je de Crocs overal.

Wat kan het geheim zijn?

Mijn garageman trof ik aan op zwarte Crocs. Hij wist niet eens dat het Crocs waren. Ze zitten lekker, verklaarde hij, en ze zijn luchtig. Je kunt er makkelijk mee door een rivier waden, zei ik, het water loopt er zo uit. Hij keek me aan, en daarna naar zijn Crocs – verdomd, er zaten allemaal gaten in. Waar was de dichtstbijzijnde rivier om doorheen te waden?

Hele gezinnen zie je op Crocs – vader op blauwe Crocs, moeder op witte Crocs, dochter van 12 op gepimpte Crocs, zoon van 10 op legergroene Crocs, nakomertje van 4 op gele Crocjes. Er is weinig verbeeldingskracht voor nodig om genoemd schoeisel keurig in het gelid op de mat naast de voordeur te zien staan, of naast de rits van de voortent. Behalve lelijk zijn Crocs dus ook ontroerend. Wij brave Hollanders, altijd op zoek naar iets praktisch. Wat maakt het uit dat we er wat sukkelig uitzien.

Crocs.

Ook op het internet heeft de Croc een hoge vlucht genomen. Er zijn sites van liefhebbers, en van fanatieke haters. Het is niet zo dat men elkaar met Crocs de schedel inslaat, maar het scheelt weinig. Crocs verdelen de moderne mensheid in tweeën: zij die voor schoonheid willen lijden, en zij die dat weigeren; zij die op hun levenswandel zere voeten op de koop toe nemen, en zij die het ver willen schoppen zonder een centje pijn. Het is duidelijk bij wie onze sympathie moet liggen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden