Cristiano Ronaldo is een Ork, maar een ijdele

Matchfixing

Bij Jinek hoorde ik een Volkskrant-journalist beweren dat de Aziaten jaarlijks zo'n 1.000 miljard dollar vergokken in de voetbaltoto. Dat is veel. (Toen Robert Vuijsje in deze krant tegen Jan Smit zei dat 95 procent van de Volendammers PVV stemt, antwoordde Smit: 'Dat is veel.')

Onwaarschijnlijk veel. Ter vergelijking: in het potje waarmee de Europese Unie landen als Griekenland, Spanje en Portugal van een wisse ondergang moet redden, zit 500 miljard euro. De rijkste man op aarde, Bill Gates, bezit 70 miljard. Real Madrid heeft voor de beste voetballer ter wereld, Christiano Ronaldo, een slordige 100 miljoen neergeteld.

Dat laatste is een schijntje. Als het Aziatische gokwezen wil, koopt het elk jaar tienduizend Cristiano Ronaldo's, een onverslaanbaar leger voetballers dat associaties oproept met de Orks, de onvermoeibare vechtmachines uit de Tolkienfilms waarnaar ik en Suzy's spreeuwenbekjes graag mogen kijken. Die Cristiano is een Ork, maar een ijdele.

'Weet je wel', constateerde Frits van Egters al in De avonden, 'dat alles helemaal anders kan zijn? In China is bij het zagen niet het duwen de hoofdbeweging, zoals bij ons, maar het trekken.'

Ook helemaal anders: vanwege het tijdsverschil kijkt de Gele Gokker (sorry, ik test even het vrije woord) 's nachts naar Ajax-Willem II. Ik kan hierover meepraten. Tijdens Euro 2000 reisde ik in gezelschap van drie vrouwen door China, wat twee grote nadelen had. 1: ik moest de tientallen kakkerlakken die ons pad kruisten ombrengen, en 2: de wedstrijden van het Nederlands elftal begonnen om vier uur 's nachts.

Dus boekten we een hotelkamer met televisie en keken in Peking naar Nederland-Tsjechië. In de Chinese Studio Sport-studio zaten twee presentatoren, de ene was breedsprakig en had een enorm groot lijf waaromheen een kingsize geruit colbert zat met een hardroze pochet, de andere leek een tikje beneveld en sprak Chinees met een Maastrichtse tongval en zei een paar keer goed verstaanbaar 'Joop Zoetemelk'.

In de rust (0-0) had de dikke zijn colbert verruild voor een ruiggebreide Noorse schaatstrui.

Wat ook helemaal anders bleek, was de duur van de tweede helft. Tien minuten voor tijd, het stond nog steeds nul-nul, ging het beeld, pats, op sneeuw. Na een tijdje kwamen Mart en Jean weer in beeld, giechelend, waarna ze met lotushandjes afscheid namen van de Chinese kijker. Oftewel: géén matchfixing die nacht. Pas de volgende ochtend vertelde mijn vader door de telefoon dat Frank de Boer in de laatste minuut de wedstrijd had beslist vanaf de penaltystip.

Tja, matchfixing. Waar gegokt wordt is fraude, zeker met 1.000 miljard in de pot. Ooit heb ik in een casino fiches geharkt, in 4 vwo was dat, tijdens de jaarlijkse fancy fair voor het goede doel. Dat liep al volledig uit de klauw. Met een flinterdun dekglaasje en wat lijm uit het biologielokaal had ik de roulette gemanipuleerd, en het werkte perfect: van de tien draaibeurten eindigde het balletje na een vreemde stuit drie keer op de nul en was al het geld voor de bank/klas/weeskindjes.

5 havo schoof aan. De zware jongens met de briefjes van 10. Bontenbal, Loeki Buchholtz, Pietje Suiker. Daar zat ik met m'n gefixte match, angst te zweten. Nou zeg, mensen, alwéér nul, het zit niet mee, maar wel tegen. (Harkhark.)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.