Creditcard

‘Mevrouw, u heeft nog 5.545 euro en 60 cent bij ons uitstaan’, zei een dame aan de andere kant van de lijn....

Greta Riemersma

‘U bedoelt dat we die 5.500 euro nog kunnen opnemen?’, vroeg ik.

‘Nee, ik bedoel dat wij die nog van u krijgen.’

Mijn hart stond bijna stil, waarna ik op luide toon verkondigde dat het een fout was. Zoveel geld hadden wij nooit gebruikt en ik was ook zeker niet van plan het terug te betalen. Er was fraude gepleegd.

‘Hebt u een momentje’, zei de mevrouw, ‘dan verbind ik u even door.’

Er kwam een man aan de lijn, duidelijk het type pitbull dat lastige klanten moet afblaffen. ‘Vanaf 2008 is enorm veel met uw creditcard gepind, in Marokko, daar woont u toch? Nou dan! En dan komt u in 2010 aan met het verhaal dat er fraude is gepleegd?’

Ik blafte even hard terug, maar ik voelde al dat het een verloren zaak was. Langzaam begon tot me door te dringen wat er moest zijn gebeurd. Onze creditcard was geskimd bij een pinautomaat, waarna handige jongens er fijn van hadden geleefd. En wij hadden niets door omdat we dus in Marokko wonen en onze post van de International Card Services in Nederland nooit hadden laten openen, omdat we dachten dat we de financiële toestand van de creditcard wel kenden. Met desastreuze gevolgen, zoals nu bleek.

Ik dronk een fles wijn leeg en stelde mijn geliefde, tenslotte medeverantwoordelijk voor de creditcard, voor om ’s avonds te gaan dansen. Dat leek ook hem de beste remedie tegen ons verdriet, althans op korte termijn, en hij belde zijn Marokkaanse neef: of onze drie kinderen een nachtje bij hem en zijn vrouw konden logeren. ‘Natuurlijk, breng ze maar meteen’, zei de neef.

We dansten de hele nacht door. Mijn geliefde wilde om een uur of vier wel naar huis, maar ik niet. Geen sprake van. Pas om half zeven ’s ochtends strompelden wij ons lege huis binnen, vielen in slaap, waarna wij enkele uren later wakker werden, ik met een gevoel dat ik voor het laatst had gehad op de kleuterschool, toen ik nog wel eens eng droomde.

De telefoon ging, het was de neef: ‘Komen jullie zo meteen hier? Dan kunnen we met zijn allen lunchen.’

We kalefaterden ons gauw op en reden naar de neef, waar we onze kinderen blij en keurig gewassen rondom de tafel troffen, evenals de neef en zijn gezin. Op tafel stonden twee dampende kippen en dit hele tafereel maakte mij bijna aan het huilen. Ik dacht: Marokko maakt het slechtste maar ook het beste in de mens wakker.

En plotseling hoopte ik dat met die 5.500 euro tien arme families zijn gered van de hongerdood.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden