Crashed Ice

'Na een paar keer slikken valt het reuze mee', kopte deze krant zaterdag over het extreme sportevenement Red Bull Crashed Ice. De sport, die Ice Cross heet, deed zaterdag jl. voor het eerst de Cauberg in Valkenburg aan. De regels zijn eenvoudig: schaatsers in full plastic ice hockey-jacket denderen met vier stuks tegelijk een steile ijsbaan af, waarbij ze snelheden van zeventig kilometer per uur bereiken. De eerste twee gaan door naar de volgende ronde.


Iedereen boven de veertien die wel eens Red Bull heeft gedronken, weet dat het ook na een paar keer slikken niet echt meevalt; het goedje smaakt alsof iemand geprobeerd heeft drie pakjes mierzoete kauwgum door vijf koude espresso's heen te blenderen en aan dit mengsel een Steradent-tablet heeft toegevoegd om een maagzuurachtige afdronk te garanderen. Gelukkig is de marketingafdeling ongelofelijk goed in het sluiten van geslaagde sponsorallianties met sportevenementen van fierljeppen tot stuntvliegwedstrijden.


Ice Cross neemt daarbij een bijzondere plek in: de sport is tien jaar geleden daadwerkelijk bedacht in opdracht van Red Bull. Dat merk je aan alles: start en finish zijn uitgelicht als een dansvloer, er is nauwelijks een bord te zien waar géén Redbull-reclame op staat en tussen de races door bonkt het circuit van dezelfde liefdeloze electromuzak waar sportscholen op draaien.


De afdalingen zelf, dat moet gezegd, zijn waanzinnig spectaculair. Het enige nadeel is dat ze bijna allemaal hetzelfde verloop kennen: van de vier schaatsers die starten valt er vrij snel één, waarbij een andere schaatser zo gehinderd wordt dat de voorste twee geen grote risico's meer hoeven te nemen, terwijl de laatste twee niet veel moeite meer doen omdat het gat nauwelijks meer dicht te rijden valt. Vallen is overigens meer regel dan uitzondering, en door het plastic harnas ook geen drama.


De wereldtop van de sport wordt goeddeels gevormd door schaatsers uit typische ijshockeylanden als Canada, Finland en Tsjechië. Zaterdag jl. maakten, hors concours, ook oud-toppers Gerard van Velde, Rintje Ritsma, Falko Zandstra en Annamarie Thomas de afdaling van bijna 400 meter. Toen was eigenlijk pas goed te zien dat Ice Cross toch werkelijk een sport op zich is. De vier kampioenen strompelden op halve kracht en in dubbele tijd naar de finish, met vallen en opstaan, als langlaufers die per ongeluk op een zwarte piste waren beland. De collegiale omhelzingen tussen de schaatsers die voor het echie meededen, wekten de indruk van een kleine sport, waarvan de beoefenaars veel respect voor elkaar hebben - ze weten wat er voor nodig is om je op twee schaatsen een steile ijsbaan af te storten.


Zoals bij veel extreme sporten kun je je afvragen of Ice Cross niet eigenlijk een verkapt circusnummer is. Volgens sportmanagementdeskundige Berend Rubingh is dat onzin: 'De essentie van sport is dat je twee of meer strijdende partijen hebt in een spel waarvan de uitkomst ongewis is.'


Dat weten we dan ook weer.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden