Cougar

Thuiskomen na drie maanden betekent kwaliteitstijd met mijn honden (lees: een kruiwagen vol paardenlappen) en het beantwoorden van bergen lezerspost. Tussen de geparfumeerde enveloppen, die vaak aanzienlijke sommen geld bevatten van beschermvrouwen, zit dit keer een uitnodiging voor de afscheidsorgie van buurvrouw Heleen van Royen. Via de internets had ik al vernomen dat ze remigreert naar Mokum om te gaan hokken met een veertig jaar jongere eenarmige drummer in het deathmetalsegment.

Het wordt stil in Portugal. Eerst Gerrit, nu Heleentje. Zou mijn streekgenote Tessa de Loo nog leven? Ik heb haar sinds onze brouille niet meer gesproken. Het zit zo: voordat ik met deze Volkskrant-column begon, worstelde ik met de vraag of de lat niet te hoog lag. Ten einde raad wendde ik mij tot Wiel Kusters en Huub Beurskens, professoren in de literatuur. Eenstemmig zeiden zij: 'Tuurke, ge moet net als Abdelkader Benali de speedworkshop romanschrijven bij mevrouw De Loo volgen.'

Aldus geschiedde. De eerste twee dagen waren geweldig. Ik was de enige cursist en we namen ruime pauzes om te eten, te wandelen, ideeën uit te wisselen, te dromen of zomaar een beetje te soezen in de zon. Slechts één keer werd de idylle onderbroken toen ik vroeg waarom ze niet onder haar echte naam, te weten Johanna de Wit, publiceerde. 'Tessa', zo sprak ik streng, 'is meer een naam voor de poedel van een gepensioneerde variéténicht.' Die middag kreeg ik strafregels en zat de schrijfster mokkend aan de vinho verde, achter haar lessenaar.

Ik had mijn eigen huisje op haar landgoed en laat die avond werd er aangeklopt. Daar stond ze, in peignoir en met nachtkaars. Of ik nog iets bliefde? Moest mijn nachtspiegel wellicht worden geledigd?

Deze en meer suggesties onder de gordel wekten mijn argwaan. 'Dit moeten wij niet willen, Tes', sprak ik bibberend. 'We schelen vijftig jaar en voor ik het weet eindig ik als toyboy in je nieuwe roman.'

Toen waren de rapen gaar! 's Anderendaags stond de veldwachter voor de deur met een uitzettingsbevel wegens seksuele intimidatie.

Schrijver dezes, de nieuwe vaandeldrager der Nederlandse bellettrie in Lusitania, feliciteert Heleen met haar bijzetting in het Letterkundig Museum en laat weten dat hij de afscheidsorgie moet laten schieten wegens een lezing over incontinentieslips voor de Nederlandstalige Club Portugal.

Overigens staat de villa van de spijtoptante te koop voor zeven tonnetjes. Het klushok van haar ex Ton is net zo groot als mijn datsja.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden