Corin van Poppel, jobcoach

'IK ZIE mensen groeien in eigenwaarde. Dat is mijn drijfveer om iemand geplaatst te krijgen. Ik heb een gehandicapte onder mijn hoede die bij Albert Heijn wil werken....

'Veel werkgevers die er aanvankelijk sceptisch tegenover staan om een gehandicapte in dienst te nemen zeggen na enige tijd: ''wij hebben er ook wat aan''. Als er gehandicapten in je bedrijf werken, moet je veel meer met elkaar overleggen. Dat is goed voor de teambuilding. Dan ontstaat er een win-win situatie.

'Veel van onze cliënten vinden eentonig werk prettig. Het geeft ze structuur. Er is iemand die de hele dag broden snijdt. Het is zijn therapie om de chaos aan te kunnen. Hij zegt altijd: ''de wereld is zo druk''.

'Praktische vaardigheden kunnen mensen met een handicap redelijk snel leren, maar sociale vaardigheden zijn veel moeilijker voor ze. Als je op je veertigste voor het eerst buiten de deur gaat werken, moet je oude gewoontes afleren. Op een dagcentrum is het normaal dat je elkaar knuffelt. In de bouw komt dat toch wat vreemd over.

'Wij plaatsen mensen bij cateringbedrijven, supermarkten, restaurants, verpakkingsbedrijven, kinderdagverblijven, bij de gemeentelijke groenvoorziening.

'Stiena Emo draait na een jaar redelijk zelfstandig een kantine in de Universiteit Utrecht. Iedereen is tevreden. Het GAK betaalt 50 procent en de andere helft wordt door de universiteit bekostigd. Ik begeleid haar nu nog één keer per maand, maar uiteindelijk moet ze het helemaal alleen gaan doen. De overheid stimuleert de stap naar betaald werk. Bedrijven krijgen een plaatsingsbudget van 24 duizend gulden. Voor Stiena is een gebruikersvriendelijke kassa aangeschaft.

'Ik ben in dienst bij de stichting Reinaerde, die diensten verleent aan gehandicapten, dagopvangst verzorgt en bemiddelt bij onbetaald werk. Momenteel ben ik uitgeleend aan Baantraject, een nieuw commercieel reïntegratiebedrijf. Het GAK weet niet goed raad met 'moeilijk bemiddelbaren', fase vier mensen noemen ze die.

'In de toekomst zullen alle bedrijven mensen met een handicap in dienst hebben. In Zweden zijn ze al veel verder op dat punt. Daar gaan ze de reguliere dagopvang helemaal afschaffen.

'Mijn ouders zaten allebei in het onderwijs, dus wilde ik als meisje ook juf worden. Ik heb de lerarenopleiding tekenen en handvaardigheid gedaan. Tijdens de stage ontdekte ik dat het voor mij niks was om voor een klas met dertig pubers te staan. Mijn tweede stage was bij gehandicapten. Ik zag een briefje hangen op school en dacht: ''alles is beter dan voor de klas staan''. Ik vond het toen heel leuk, en ben terechtgekomen bij Reinaerde in Utrecht, op de afdeling arbeidsintegratie.

'Je moet dit werk niet doen voor het geld. Ik ben nu 31. Voor vier dagen werken per week verdien ik 2500 netto in de maand. Binnenkort zie ik mezelf wel overstappen naar Baantraject. Over een aantal jaren hoop ik door te stromen naar een beleidsfunctie. Wel bij deze doelgroep, ik leer nog steeds van ze. Ze maken vaak voor ons onbegrijpelijke gedachtesprongen, die uiteindelijk logisch blijken te zijn.

'Een cliënt van mij had tegen een kennis iets gezegd over haar prachtige oorbellen. Toen ze die aan haar cadeau wilde doen, werd ze boos. We begrepen niet waarom, tot het eruit kwam: ''wat heb ik aan oorbellen die ik niet kan zien''.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.