Cor de Hagenaar noemen ze hem hier. 'Eigenlijk ben ik een Hagenees'

Via zijn schoonfamilie belandde Cor (68) in L'Espérance, een van de oudste cafés van Leiden. 'Cor de Hagenaar' noemen ze hem hier. 'Terwijl ik eigenlijk een Hagenees ben.' Nu komt hij er met zijn eigen kinderen.

Cor: 'Mijn broer had op een vakantiepark aan de Kagerplassen een boot liggen. Op de boot naast die van hem heb ik mijn vrouw leren kennen, een Leidse. Haar familie kwam elke zaterdag in L'Espérance. Ik moest in het begin even wennen. Het was hier Minerva, het corps, veel dure figuren. Ik was een stratenmaker uit de Schilderswijk. Hoe rustig mensen met elkaar spraken, hoe ze deden, de netheid; ik zag een nieuwe cultuur.

'Bij de schoonfamilie ging het er anders aan toe dan bij ons thuis. Als er visite was, kwam er een kaasje op tafel. Ik was vol bewondering, al hoort dat misschien ook wel bij verliefdheid: wat zijn die mensen nou weer aan het doen? Het beviel mij wel. In 1972 ben ik naar Leiden verhuisd. Ik ben bij Naturalis gaan werken, als preparateur. Als je mij dat vroeger had gezegd - 'Jij gaat later in Leiden wonen en veertig jaar lang bij een museum werken' - dan had ik je gezegd: 'Jij spoort niet.'

'Als je in de Schilderswijk woont, groei je ermee op dat je je overal moet verdedigen. Je straat is je straat, andere straten zijn andermans terrein. Ik was 6 toen mijn vader overleed. Mijn moeder moest dag en nacht werken. Ik had mijn 5 jaar oudere zuster, maar toen ik 10 was, accepteerde ik van haar ook niks meer. Ik was veel op mezelf aangewezen. Wat doe je dan als je thuiskomt uit school? Buiten spelen. Ik werd een straatschoffie.

'Toevallig had ik gisteren mijn kleindochter van 7 over de vloer, met een vriendje. Diens opa is pas overleden. 'Ik wou dat ik zo'n opa had', had dat jochie tegen haar gezegd. Ik heb thuis een bak met schelpen en andere rotzooi die ik van de prullenbak heb gered in Naturalis. Daar liggen zúlke schelpen in, maar hij koos de kleinste uit om mee naar huis te nemen. Zo bescheiden was-ie. Ik ben voor Ajax, hij voor Feyenoord. 'Als hij nog eens meekomt', zei ik tegen mijn vrouw , 'dan haal ik wat met Feyenoord en Van Persie erop.' Omdat ik het als kind nooit gehad heb. Ik had dat jongetje kunnen zijn. En ik vind het niet erg om andermans opa te zijn.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden