Contractjacht

Op superfestival SXSW in Austin, Texas spelen grote acts en kleine bands voor hun leven, van Norah Jones tot Go Back To The Zoo.

Jack White staat op een klein podium in de hoek van de zaal. De ramen staan open, de honderden mensen in de rij op 6th Street, kunnen hem in ieder geval nog horen als hij oude White Stripes nummers als Hotel Yorba en Seven Nation Army ten gehore brengt. Want de honderden fans van de White Stripes, Raconteurs en Dead Weather, de drie bands waarmee White furore maakte hebben urenlang vergeefs in de rij gestaan.


De zaal die White vrijdag tot zijn beschikking heeft om zijn nieuwe, volgende maand te verschijnen plaat Blunderbuss te presenteren blijkt veel te klein voor iemand met zijn status. Maar binnen en buiten is het wel genieten van zijn curieuze aanpak: twee concerten achter elkaar. Een met een louter uit vrouwen bestaande band, en vervolgens een optreden met vijf mannen. Afwisselend oud en nieuw werk met een White die enorm veel plezier uitstraalt en zich vooral door de mannen lekker laat opzwepen, zodat ook passanten toch even opkijken van het geluid dat uit die kroeg komt.


In 6th street, de belangrijkste uitgaansstraat van Austin, Texas waar tijdens South By Southwest (SXSW) cafés, restaurants en clubs vijf avonden lang honderden showcases te verwerken hebben, zijn de podia onder te verdelen in twee categorieën. Die waar iedereen naar binnen wil, en die waar iedereen voorbijloopt. Badgehouders zonder een plekje op Whites gastenlijst zijn kansloos maar even met je pas zwaaien is voldoende om in de kroeg Treasure Island de Nederlandse rockband Go Back To The Zoo nieuw werk te horen spelen.


Beide bands zijn exemplarisch voor het festival dit jaar dat met enkele duizenden optredens in vijf dagen, opnieuw nog groter geworden is. Go Back To The Zoo hoopt met hun concerten de aandacht te trekken van net die ene agent of boeker, terwijl artiesten van het formaat White alleen even willen melden dat ze er nog zijn en dat ze iets nieuws te verkopen hebben.


Go Back To The Zoo speelt zoals al die andere honderden internationaal anonieme bands daarom niet alleen op de door SXSW toegewezen plek maar laat zich eerder op de dag ook al zien op twee van de vele zogeheten 'dagparties'. Door sponsors betaalde feestjes die ook voor niet-badgehouders toegankelijk zijn. Zo heeft Spotify even buiten het centrum een groen geverfd huis tot hun beschikking met een tuin waarin overdag muziekfans die zich van te voren met een emailtje hebben aangemeld genoeglijk een paar liedjes Patrick Watson kunnen meepikken. Ook Watson laat zich vaker zien dan het programmaboekje vermeldt. Een beetje artiest treedt in een kleine week zo'n tien keer op, zodat niemand het excuus hoeft te hebben ze gemist te hebben. Dat moet ook wel, want wie zijn zinnen gezet heeft op gevestigde namen als Jack White op vrijdag of op zaterdag Nas, of wie het geluk had donderdag bij Bruce Springsteen aanwezig te mogen zijn, die komt de rest van de avond nergens meer aan toe.


En de Britse Michael Kiwanuka met zijn soulvolle folk, of de nieuwste rocksensatie Alabama Shakes, die wil geen enkele SXSW-ganger zich onthouden. Alabama Shakes blijkt live zo mogelijk nog overtuigender dan op hun volgende maand te verschijnen debuutalbum. Blikvanger is de fors geschapen zangeres Brittany Howard die met haar vurige stem heel knap het midden weet te vinden tussen geëxalteerde soul en dampende rock 'n roll. Misschien ligt er voor hen eenzelfde glorieuze toekomst in het verschiet als voor Norah Jones. Die presenteerde precies tien jaar geleden op SXSW haar debuutalbum Come Away With Me wat in een wereldwijde miljoenenverkoop resulteerde. Ze was in latere jaren in de talloze panel-discussies die ook deel zijn van SXSW steeds het voorbeeld van een artiest die mede dankzij dit superfestival was doorgebroken.


Zaterdagavond is ze terug in Austin om een nieuw album te presenteren, maar daar zal volgend jaar, of zelfs volgende week niemand het meer over hebben. Little Broken Heart heet de plaat die ze integraal ten gehore brengt. Niks mis met haar boterzachte, warme stem, maar het ontbreekt vooral de band echt aan enige uitstraling. Jones dwingt bij het massaal toegestroomde publiek hooguit onverschilligheid af. Een heel verschil met Fiona Apple die woensdag een stilte van zes jaar doorbreekt met een weliswaar nerveus en wisselvallig optreden, maar het publiek hangt wel aan haar lippen. Zij heeft met haar muziek de afgelopen jaren een fanatieke aanhang opgebouwd, die buitengewoon nieuwsgierig is naar haar nieuwe werk. De muziek van Fiona Apple betekent echt iets voor de paar duizend mensen in Stubb's, waar Norah Jones toch vooral die zangeres van weinig opdringerige liedjes is, materiaal om rustig doorheen te kwebbelen.


En dan val je in Austin al snel door de mand. Ook al heb je een serieuze plaat over hartzeer gemaakt met een hippe producer, Danger Mouse. Je moet er ook een publiek voor weten te vinden.


Dat publiek kwam voorheen naar Austin voor vooral gitaar-geörienteerde muziek, of het nu van singer/songwriters of rockbands kwam. Maar dit jaar lijkt SXSW ook de plek voor de dit jaar razend populair geworden danceproducer/dj Skrillex om zich te presenteren, zijn er presentaties van het elektronica-platenlabel Warp en is er ineens een enorm aanbod aan hiphop.


Ieder jaar zijn er op SXSW zalen en buitenpodia waar nieuwe hiphop veel ruimte krijgt. Maar wat dit jaar opvalt zijn vooral de grote namen. Timbaland en Lil' Wayne 50 Cent die geholpen door Eminem zijn debuutalbum uit 2003, Get Rich Or Die Tryin' ten gehore brengt, The Roots die zaterdagmiddag ineens onverwacht op een feestje opduiken en, de beste van allemaal, Nas.


Vrijdag vertelt hij in het Convention Center over hoe hij in het New Yorkse Queensbridge Houses opgroeit, zaterdag is zijn oude buurt, inclusief bushokje, metro-ingang en vuilniszakken op het podium nagebouwd. Nas brengt er zijn plaat Illmatic (1994) en doet dat krachtig en vol overtuiging. Hij kan rekenen op een uitzinnig publiek. Bijna twintig jaar oud blijkt zijn NY State Of Mind in ieders geheugen gegrift.


Heerlijk ook de dj-battle tussen 'zijn' producers DJ Premier en Pete Rock. Een knap staaltje hiphoptheater dat maar snel onze kant op moet komen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden