Conte schreeuwt, schopt, klimt, juicht, huilt en scheldt

Een explosief opdondertje met azuurblauwe ogen, ietwat paranoïde ook en keihard. Een strateeg die bouwt op zijn defensie. Dat is Antonio Conte, Italiaan in het kwadraat.

Bondscoach Antonio Conte tijdens de achtste finale tussen Italië en Spanje. Italië won met 2-0.Beeld Getty Images

Het is eind mei 2014. Juventus-aanvoerder Gianluigi Buffon stapt vlak voor de laatste competitiewedstrijd de kleedkamer binnen vergezeld door de algemeen directeur van Juventus. Daar is net een video-analyse van komende tegenstander Cagliari aan de gang. Buffon wil bespreken wat voor bonus de club biedt als Juventus de honderdpuntengrens oversteekt.

Juve, allang kampioen, heeft er op dat moment 99. Ploeggenoten knikken, er ontstaat wat rumoer.

Dan staat de kleinste man in de kleedkamer op en schreeuwt dat iedereen zijn bek moet houden. Antonio Conte - destijds Juventus-coach, thans die van Italië en volgend seizoen manager bij Chelsea - speelde nog samen met Buffon. Samen wonnen ze de Champions League. Samen bouwden ze Juventus weer op na de gedwongen degradatie met drie landstitels op rij.

Buffon is twee koppen groter, heeft in een pink meer talent en charisma dan Conte, een voormalig hardwerkend middenveldertje met een haarimplantatie. 'Ik wil er niets meer over horen', gilt Conte. 'Bonussen... pfff, dat juist jij hierover komt zeiken. Je bent een teleurstelling sinds je je mond opendeed. Net als al die andere halve zolen hier!'

Beeld Getty Images

Controlfreak

Juventus won met 3-0, Conte ging op de schouders. De passage staat in het boek Metodo Conte van Alessandro Alciato. Een publicatie die er zeer tegen de zin van controlfreak Conte kwam, want hij kon de regie er niet over houden.

Na zeges op België, Zweden en Spanje is Conte al gekroond tot Tactische Tovenaar. Prins Paranoïde is een andere titel. Bij het woord 'toeval' of 'intuïtie' schijnt Conte over zijn nek te gaan. Zijn azuurblauwe ogen bekijken dag en nacht beelden van tegenstanders of aanwinsten. Zijn broer belt voortdurend met spionnen.

Conte checkt persoonlijk of de windschermen langs het trainingsveld afdoende het zicht ontnemen. Tijdens de laatste training in het stadion voor de wedstrijd, een traditie op eindtoernooien, laat hij zijn spelers alleen maar wandelen.

Tijdens wedstrijden oogt hij als het drukke broertje van Simeone van Atlético, de overtreffende trap van Mourinho, de bastaardzoon van Van Gaal. Conte schreeuwt, schopt, klimt, juicht, huilt en scheldt.

Opvallend zijn de loftuitingen van zijn spelers. Buffon (38) ging ondanks de deceptie op het WK in Brazilië toch door. 'Ik geloof in Conte.'

Routinier Daniele De Rossi: 'Ik heb veel goede managers meegemaakt, maar hij is een van de beste, echt iets bijzonders. Hij let op ieder detail, en op het veld komt alles uit wat hij heeft voorspeld.'

Druk uitoefenen

Conte laat zijn ploegen doorgaans 5-3-2 spelen bij balverlies en 3-5-2 of zelfs 3-3-4 bij balbezit. Hij bouwt op het defensieve blok dat hij bij Juventus boetseerde met daarvoor De Rossi. Voorin het lange aanspeelpunt Pellè en de daaromheen zoemende Eder. De overige vier spelers moeten lopen voor hun leven en worden geregeld vervangen door andere lopers. Per tegenstander wordt bekeken waar exact druk wordt gezet. Bij België en Spanje was dat al aan de rand van het strafschopgebied, Zweden werd pas aan de middenlijn opgewacht.

Italië doet het in Frankrijk zonder Pirlo (Conte: 'Als je in Amerika gaat voetballen, weet je dat het einde interlandloopbaan is') en de geblesseerde Verratti en Marchisio. 'Vindt-ie prima. Of je goed kan lopen is voor hem belangrijker dan of je goed kan voetballen. De beste spelers zitten altijd op de bank bij hem', weet Eljero Elia die Conte een seizoen meemaakte bij Juventus. Difendere was het enige Italiaanse woord dat Elia de eerste maanden hoorde. 'Met verdedigen begint en eindigt álles. Als aanvaller kun je wel janken.'

Beeld Getty Images

Met touwtjes zat Elia aan zijn ploeggenoten vast op trainingen om het compacte speelsysteem erin te rammen. 'Ik pakte het niet goed op, stond alleen de eerste wedstrijd in de basis. Hij haat technische spelers, heeft liever een draver als Giaccherini. Die zou bij een beetje grote club niet aan de bak komen. Voor Conte is hij perfect.' Elia roemt de tactische kwaliteiten van De Hamer. 'Hij had zijn huiswerk altijd geweldig gedaan. Hij kon het alleen niet op me overbrengen, want zijn Engels beperkte zich toen nog tot 'you, you, you.'

Als Italië speelt, gaat Elia liever zijn auto wassen. 'Ik ben te veel liefhebber. Zoals ze tegen Spanje liepen te rennen en vliegen; voor mij is dat geen voetbal. Ik vond het wel gaaf toen Conte die bal wegtrapte om tijd te winnen. Zo is hij, een Italiaan in het kwadraat. Superreligieus ook. Altijd kruisjes aan het slaan. En een op een is hij best lief. Het moet alleen niet over voetbal gaan. Dan wordt hij een ander mens.'

'Geen Italië-trauma'

'Misschien wel de sterkste ploeg van dit WK', oordeelde bondscoach Conte van Italië over de kwartfinale tegen Duitsland. Toch moeten juist de statistieken zijn ploeg vertrouwen geven: Duitsland won op een eindronde (EK of WK) nog nooit van Italië. Vier keer wonnen de Italianen, vier keer was het gelijk. Italië won de halve finales van het WK 1970 en 2006 en het EK 2012 en de WK-finale van 1982. Toch weigert de Duitse bondscoach Joachim Löw Italië een 'angstgegner' te noemen. 'We hebben geen Italië-trauma. Het verleden is koude koffie wat mij betreft. Een verse espresso is beter en die hoop ik zaterdag te proeven.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden