Conservatief

Op tv zag ik een man die ik nog nooit eerder had gezien. Dat gebeurt natuurlijk wel vaker, maar deze mijnheer vertelde dat hij al anderhalf jaar langs zalen en buurthuizen trekt om het conservatieve gedachtengoed uit te dragen - en dan had ik hem toch moeten kennen, want ik...

Het was heer Spruyt.

Directeur van de Edmund Burke stichting.

Deze stichting ken ik wel, zij het alleen van Paul Cliteur, de columnist die vorige week de handdoek in de ring gooide omdat hij zich bedreigd voelt door Marcel van Dam, de Vara-coryfee die zijn machtige reputatie vestigde met een ontploffende Exota-fles, en Thijs Wöltgens, die gezellige dikkerd die een blauwe maandag PvdA-leider was en van wie sindsdien niets meer is vernomen.

Ook de directeur van Edmund Burke voelde zich bedreigd, begreep ik nu - bij al die lezingen en praatjes die hij houdt, staan voortdurend mensen op die roepen dat hij moet worden opgehangen, of erger. De laatste tijd lukt het hem niet eens meer om zaaltjes te huren, zo verschrikkelijk lopen die bijeenkomsten uit de hand.

Nooit een ANP-bericht over gelezen.

Op de vraag of de directeur enig idee had wie het zo hartstochtelijk op hem hadden voorzien, kwam een logisch antwoord: linkse jongeren, opgehitst door Thijs Wöltgens, Marcel van Dam en Jacques Wallage, de burgemeester van Groningen die in zijn vrije tijd liederen van Schubert zingt en die zich de laatste tijd nogal roert, vermoedelijk omdat hij zich als burgemeester verveelt. Eerlijk gezegd kon ik mijn oren niet geloven, maar heer Spruyt zei het echt. Het zweet brak hem uit, wat de angst iets authentieks gaf.

Tsja.

Het conservatieve gedachtegoed van de heer Spruyt ken ik niet in detail. Hij had het er ook niet over, wat mij nogal nerveus maakte. Kennelijk heeft hij via die zaaltjes en buurthuizen de afgelopen anderhalf jaar zoveel mensen bereikt dat het nu niet meer nodig is uit te leggen hoe de conservatieve vork in de steel past. In dat geval had ik dus wéér iets gemist, en gekker moet het niet worden. Heer Spruyt vertelde intussen dat hij binnenkort maar eens aangifte ging doen tegen al die door Wöltgens, Wallage en Van Dam opgehitste linkse heethoofden.

Nu probeerde ik me een linkse jongere voor te stellen. Er schoten me twee types te binnen: de hanenkam met legerkistjes en de sandaal met linnen draagtas van de Wereldwinkel. In beide gevallen kon ik me niet voorstellen dat ze zich warmden aan de woorden van denkers als Thijs, Marcel en Jacques, ouwe lullen die van lucratieve nevenfuncties hun leven hebben gemaakt. Aan de andere kant: ook op dit punt kon ik het contact met de werkelijkheid helemaal kwijt zijn.

Ik keek nogmaals scherp naar mijnheer Spruyt. Hij had zijn naam mee, dat was een ding dat zeker was. Het was trouwens ook niet helemaal uitgesloten dat híj het contact met de werkelijkheid had verloren, of zelfs leefde in een schijnwereld waar het wemelde van de gevaren en de vijanden - zulke dingen komen voor. Toen deed ik de televisie uit en was heer Spruyt weer helemaal verdwenen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden