Confronterend en ontwrichtend mooi gefilmd

In vier jaar gemaakt drieluik geeft ongekend openhartig beeld van de seksindustrie.

Ze zitten keurig op een rij achter een glazen wand, met nummers op hun borst. Als hun nummer wordt omgeroepen, komen ze naar voren - alsof het om kandidaten bij een talentenshow gaat. Maar de meisjes in de Thaise club Fish Tank zijn prostituees, die door hun klanten gekeurd worden. Hoe chic ze er ook bij zitten, het luxebordeel is niets meer of minder dan een vleesmarkt.


Voor zijn drieluik Whore's Glory filmde de Oostenrijkse documentairemaker Michael Glawogger in bordelen in Thailand, Bangladesh en Mexico. Zonder moreel oordeel portretteert hij de vrouwen die er werken. Prostitutie, stelt Glawogger, is er altijd geweest en zal er altijd zijn - het heeft geen zin het te veroordelen of te verdedigen. Maar het is wel nuttig om te vragen waarom het bestaat en hoe het werkt.


Het kostte Glawogger vier jaar om de film te maken. De meeste tijd was hij kwijt aan het verkrijgen van vergunningen en het winnen van vertrouwen. Vooral dat laatste heeft zich uitbetaald: Whore's Glory geeft een ongekend openhartig beeld van de seksindustrie.


De documentaire - het derde deel van Glawoggers trilogie over globalisering, na Megacities (1998) en Workingman's Death (2005) - begint redelijk opgewekt. De pragmatische vrouwen in Bangkok beschouwen hun baantje in de Fish Tank gewoon als werk; de klanten zijn weleens lastig, maar dat zijn hun vriendjes thuis ook. Het tweede deel van Whore's Glory, dat zich afspeelt in Bangladesh, toont een compleet andere situatie. City of Joy is de cynische naam van het bordeel in Faridpur, waar meer dan zeshonderd prostituees werken onder erbarmelijke omstandigheden. Glawogger tekent schrijnende verhalen op; sommige meisjes zijn op jonge leeftijd door hun familie verkocht aan een madam en mogen nooit meer weg.


De verhalen uit Faridpur zijn schokkend, maar in het laatste deel van zijn film lijkt Glawogger echt de hel op aarde gevonden te hebben. In de criminele Zona in het Mexicaanse Reynosa leven en werken de hoertjes voor de crack. Het is een desolate wereld, waarin alleen religie de vrouwen nog enige hoop biedt.


Whore's Glory is niet alleen confronterend en urgent, maar ook bijzonder mooi gefilmd. Dat werkt ontwrichtend; zelfs uit mensonterende situaties weet Glawogger prachtige beelden te scheppen. Ook de fraaie liedjes op de soundtrack, van onder anderen PJ Harvey en Antony & The Johnsons, vergroten de kloof tussen vorm en inhoud.


Dat lijkt misschien ongepast of manipulatief, maar is in dit geval een goede keuze. Juist door afstand te scheppen, brengt de regisseur de harde realiteit dichterbij. Whore's Glory is van een hartverscheurende, onthutsende schoonheid, die zowel eer betoont aan de geportretteerde vrouwen als licht laat schijnen op hun verborgen, verrotte levens.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden