Confronterend en erg herkenbaar ****

Aangenaam herkenbare gebeurtenissen in fraai stuk met veel muziek en spektakel.

THEATER


Amsterdammers door Orkater. Tekst: Geert Lageveen en Leopold Witte. Regie: Gijs de Lange


De Marktkantine, Amsterdam, 7/6. Aldaar t/m 21/6, orkater.nl


Kijk ze daar nu zitten, die ooit zo rebelse krakers. In de jaren tachtig spraken ze van een 'fascistische kutmaatschappij' en hadden ze een 'uitkering uit principe', en nu, drie decennia later, zitten ze bij de vergadering van hun Vereniging van Eigenaren te miezeren over wat wel en niet is toegestaan in de hal van hun appartementencomplex.


In de muzikale theatervoorstelling Amsterdammers van Orkater raast dertig jaar Amsterdamse geschiedenis voorbij. Groots van opzet, met muziek van een multifunctionele toetsenist, een zeskoppig koor en een compleet dweilorkest, en uitgevoerd op een bijzondere locatie, namelijk de grote zaal van De Marktkantine aan de Amsterdamse Jan van Galenstraat. In de jaren negentig floreerde hier de Marcanti Plaza, een roemruchte discotheek die menig Amsterdammer frequent bezocht.


In deze setting volgen we de levensloop van drie vrienden: de populaire jongen Peter (Leopold Witte), de wispelturige vrijbuiter Hans (Geert Lageveen) en de losbandige Ellen (Margôt Ros). Vanaf de jaren tachtig tot aan het heden raakt dit trio bevriend en verliefd, vervreemden ze van elkaar, komen ze elkaar opnieuw tegen en wordt een kind geboren, dat door de ene man is verwekt en door de andere wordt opgevoed.


Tijdens deze relationele ontwikkelingen raakt Orkater aan talloze herkenbare maatschappelijke gebeurtenissen, waaronder de Bhagwanbeweging, het EK van 1988, de wilde feesten in club RoXY en de moeilijkheden op zwarte scholen in het Amsterdam van nu. Episodes die noodgewongen soms wat eendimensionaal en clichématig worden neergezet, maar dat lijkt onvermijdelijk wanneer je in twee uur tijd een kleurrijke reis wilt maken door dertig jaar geschiedenis.


De grote kracht van Amsterdammers is het spektakel. Met behulp van ruim vijftig amateuracteurs, die geloofwaardig spel leveren in de bijrolletjes, zet regisseur Gijs de Lange in hoog tempo een reeks weelderige taferelen neer, waarin soms zo veel tegelijk gebeurt dat je niet weet waar je moet kijken. De RoXY komt tot leven in een opwindende clubscène en de kantoortuin van de woningbouwvereniging ademt in alles de jaren negentig, al was het maar door de enorme mobiele telefoons waarmee de kantoorklerken aan hun oor lopen.


En tussen al deze vermakelijke en muzikaal sterke scènes door zegt Amsterdammers wel degelijk iets over deze lichting hoofdstedelingen, die na het gemeenschapsdenken uit de krakerstijd langzaamaan werden meegezogen in de stroom van het individualisme.


Vrijwillig of onvrijwillig, ten goede of ten kwade.


Of, zoals Peter aan het einde van de avond wanhopig uitroept: 'Is dat wat er met onze generatie gebeurd is? Geen enkele solidariteit?'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden