'Conducteur: Zó gaan we niet met mekaar om'

Aleid Truijens heeft een aanvaring met een NS-conducteur, omdat haar betaalpasje niet werd geaccepteerd en ze dus geen treinkaartje kon kopen.

© ANP

'Laten we met de trein gaan', stelde R. voor. 'Dan kan ik ook drinken.' Dat was een goed idee. We zouden gaan eten bij vrienden in Bussum. Omdat ik al decennia volhard in mijn weigering een rijbewijs te halen - een zegen voor alle weggebruikers - is mijn liefje vaak gedoemd de avond op spa door te brengen.

Pas ongeschikt

Het déjà vu kwam bij de kaartjesautomaat op station Amsterdam Rai. God ja, bij die verdomde NS-automaten deed mijn ING-bankpas het nooit. Mijn oude Postbankpas weigerde jarenlang, en mijn fonkelnieuwe ING-pas wordt ook te min bevonden: 'Pas ongeschikt. Betaal anders.'

Tot voor kort kon je dan - eerst bij een loket, later bij de AH to go - een kaartje kopen. Weliswaar met vijftig cent straf, maar dat slik je knarsetandend, als je de trein maar haalt. Maar het loket verdween en AH verkoopt geen kaartjes meer.

Mijn pasje werd geweigerd. Eén, twee, drie keer. Bij de andere vijf automaten eveneens. Meestal deed R.'s pasje het bij één van de apparaten wel. Nu niet. We hadden evenmin 16,85 euro muntgeld bij ons. Hé, mijn NS-kortingskaart, die kon ik opladen! Of nee - ook dan moest ik pinnen. Bovendien kon ik bij de automaat twee kaartjes met korting kopen en bij reizen op saldo niet.

Boete

'Kom', zei ik. 'We stappen gewoon in en zoeken een conducteur.' Zo ging het toch bij de NS? Als je op een station geen kaartje kon kopen, dan kocht je dat bij de kaartjescontroleur. Kijk, daar stapten ze al in, met z'n tweeën. Rustig legde R. het probleem uit. 'Ja, dat horen we vaker', zuchtte de jongste, een man met blond piekhaar. 'Mag ik u erop wijzen dat het bezit van een geldig vervoersbewijs úw verantwoordelijkheid is?' Hij pakte een apparaatje. Twee retourtjes Naarden- Bussum. Met tweemaal 35 euro boete. 'Dat komt op...'

'Eh... dat dacht ik niet', mengde ik me in het gesprek. 'Wij wilden namelijk graag een kaartje kopen op het station. Maar dat bleek onmogelijk. Ik neem aan dat de NS kan garanderen dat reizigers...' De blonde stak bezwerend zijn hand op. 'Mevrouw. Zó gaan we niet met mekaar om. Mag ik u verzoeken rustig te blijven? Ja?! Fijn.'

Kookpunt
'Wij willen een kaartje', herhaalde ik op mijn rustigst. 'Waarom weigeren alle automaten onze pasjes?' Ik keek naar R., die zijn kookpunt al naderde: 'Er mankeert helemaal niets aan die pasjes. Overal in de wereld kunnen we ermee betalen. Behalve op NS-stations.' De blonde stak weer zijn hand op. 'Als meneer éven wil luisteren. Het antwoord van de NS is dat het aan de ING-passen ligt.' Nee, het was niet gek dat je op een station geen kaartje kon kopen. Elders kon dat wel, op Schiphol bijvoorbeeld. R. haalde diep adem. 'Hoe komen wij op Schiphol, zonder kaartje?'

Nu kwam de collega tussenbeide, een bolle Surinamer. Hij trok een gewichtig gezicht. 'Ik bied u een alternatief. Wij stappen in Duivendrecht uit. Daar schrijf ik u een vervoersbewijs uit, met boete. Die kan u, als u een klachtenformulier invult, wellicht terugvorderen.'

De trein stopte puffend in Duivendrecht. 'Niet toegeven' siste R. in mijn nek, 'laten ze ons maar arresteren.' Hij had duidelijk zin in het cachot. Ik dacht aan onze vrienden, die wachtten met het eten.

Op Duivendrecht werden we ingesloten door een cordon veiligheidsmannen, kennelijk gealarmeerd: agressieve reizigers! De bolle begon te schrijven. 'Mag ik uw identificatie?' Hm, die hadden we niet bij ons. 'Geen ID? Dat betekent 70 euro per persoon boete. In totaal wordt dat dus 226,85 euro', zei de dienstklopper onverstoorbaar. Ik barstte in lachen uit. 'Leuke prijs voor twee enkeltjes Rai-Duivendrecht!' De beveiligers lachten smakelijk mee.

NS-klant
Nu greep Piekhaar in. 'Hebt u beiden niets waarop uw naam en foto staat?' smeekte hij. Natuurlijk hadden we dat. Ik haalde mijn NS-kortingskaart tevoorschijn. Er verscheen een brede lach op het blozende gezicht. 'Mevrouw is NS-klant!' riep hij stralend. 'Had dat eerder gezegd!'

We werden gevankelijk naar de Duivendrechtse automaten gevoerd. R.'s pasje weigerde. Maar het mijne deed het, o wonder, na de derde keer wél. We kregen gratie.

'Dit is té schappelijk', monkelde de Surinamer. 'U bent immers wederrechtelijk naar Duivendrecht gereisd.' Hij wierp een misprijzende blik op Piekhaar en op ons. Een blik namens zijn werkgever, die zich effectief beveiligt tegen klanten. 'Reiziger ongeschikt. Reis anders.'

Aleid Truijens is columniste van de Volkskrant.

 In totaal wordt dat dus 226,85 euro, zei de dienstklopper onverstoorbaar  
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden