Column

Conditie trainen met werklozenambassadeur John de Wolf

Margriet Oostveen in Maassluis

Ruim voordat minister Asscher hem 'ambassadeur ouderenwerkloosheid' maakte, begon oud-Feyenoorder John de Wolf te sporten met werklozen. Twee keer per week traint hij hun conditie bij sportschool Fitline in Schiedam en Maassluis. Iemand, zegt John de Wolf, zal dat wel aan meneer Asscher verteld hebben. Hoe moet zo'n man anders op het idee komen?

John de Wolf

We zitten in Maassluis, het is kwart over acht 's ochtends. John de Wolf gaat een nieuwe groep werkzoekenden onder handen nemen. Als ze net beginnen hebben ze 'zeg maar de conditie van een wijkagent', zegt John. Naast hem iemand van stichting Stroomopwaarts, waarin sociale diensten rond Rotterdam samenwerken. John kwam met het idee, zegt die. En dan luisteren mensen. 'Media genereren is ook bewust worden van', zegt de voetballer zelf. Typische John de Wolf-zin. (Over zijn eigen invallen: 'Je moet open staan voor je eigen brain.')

Als ambassadeur vergadert hij nu iedere twee weken op het ministerie van Sociale Zaken, waar hij 'een heel team om me heen' heeft. John zegt nog graag 'team'. Het team selecteert de aanvragen en drukt de ambassadeur op het hart zichzelf te blijven bij het Werkgevers Servicepunt Noord-Brabant of op het mkb-congres te Utrecht. Niet sexy, 'maar wel goed voor mijn eigen ikje', zoals John de Wolf het blij uitdrukt. Jammer dat 'het financiële' naar buiten kwam (de ambassadeur verdient 136 euro per uur). Maar fijn dat het 'zo goed staat' op zijn cv, 'dat ik zoiets mag dóén'.

Hier klinkt gemeende trots. Ik vraag naar het beroep van zijn vader. Die werkte in de haven, maar eens in de vier jaar werkte de vader van John de Wolf een tijd niet. Dan 'steeg de pokkenprik naar zijn hoofd', zoals ze dat toen noemden. Nu heet je dan misschien depressief. 'Iedere vier jaar gebeurde dat. En toen ik 18 was, had hij die ziekte voor het laatst. Heel gek.' Leven, besluit John de Wolf, is dus ook maar een kwestie van geluk: 'Soms komt het aanwaaien, soms kun je het afdwingen. En soms komt het niet'.

In de sportschool probeert hij werklozen ietsje meer te leren afdwingen. Tegen een nieuwkomer die het zichzelf wat gemakkelijk maakt: 'Je bent hier niet aan het scooteren.' Maar heel streng is hij niet, in de wetenschap dat buiten niet zoveel meer af te dwingen valt. De dag ervoor was John de Wolf als ambassadeur op een werkgeverscongres te gast. 'Ik heb daar een soort van gesmeekt of ze sollicitanten tenminste eens antwoord kunnen geven.'

Hoe diep werkgevers werkzoekenden vernederen? Als ze bij twee van de tien sollicitaties een bevestiging van ontvangst sturen is het veel, dat kan iedereen hier in de sportschool bevestigen. Bijvoorbeeld oud-cursisten Nassima Elidrissi (37), Monique de Vos (51) en Wil Rouwen (53). Zij mogen nog wat maanden gratis doorsporten. Zij zijn de enigen uit de vorige groep die dat ook doen.

'Je bent hier niet aan het scooteren'

Will: 'John zegt steeds: we zijn een team.'

Monique: 'Maar als dat echt zo was, hadden we hier nu niet met zijn drieën gezeten. Dat vind ik wel jammer.'

Sommige werklozen zijn wel erg op zoek naar zichzelf. Maar ook is werkloos zijn nu bijna zo druk als een fulltime baan. Alle drie solliciteren tientallen keren per maand, op 'alles'. Nassima is in een jaar maar twee keer uitgenodigd voor een gesprek, Monique één keer en Wil na drie jaar en 150 sollicitaties vijf keer.

Honderden sollicitaties samen, en bijna allemaal botweg onbeantwoord. Steeds meer werkgevers zijn wel te beroerd een ontvangstbevestiging sturen, maar zien geen been in bizarre eisen: een 'elevator pitch' voor de functie van winkeljuffrouw. Of 'een creatieve video' waarin de sollicitant voor laaggeschoolde arbeid zichzelf in 60 seconden moet presenteren.

Zo werd het begeleiden van werklozen business. Nassima kon als onderwijsassistent vrijwillig op een school werken, met uitzicht op betaling als er weer een potje was. Maar daar moest ze mee ophouden van de sociale dienst, want Nassima moest nog ergens anders op 'jobfit'-training. 'Terwijl ik die baan misschien al had kunnen hébben.'

'In het begin heb je nog wel zelfvertrouwen', zegt nieuwkomer E. (39), een werkloos privéchauffeur met last van schaamte: 'Maar na 400 afwijzingen doet het pijn.' Het bedrijf voor privé- en directiechauffeurs waar hij werkte had ministeries als klant. 'We reden ook voor Sociale zaken en Werkgelegenheid. Maar sinds de crisis gaan ze allemaal naar de aanbieders met goedkope contracten: de taxibedrijven.'

Werkzoekenden Wil, Monique en Nassima
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.