Concertvleugel in de vorm van een mobieltje

Ademende paspoppen of een enorm kunstgebit? De creaties van beeldhouwer Martijn Troost staan niet in een museum. Maar in een commercial of een film....

Wat moet een kunstenaar veertig naakte etalagepoppen in zijn atelier? De opdracht aan Martijn Troost luidde: maak dat de poppen ademen. Pardon? Jawel, ademen. Wie binnenloopt bij de modieuze Londense winkel van Mandarina Duck, ontdekt tot zijn verbazing dat het gelukt is. De argeloze bezoeker passeert de pop, stokt, gelooft zijn ogen niet en keert terug: onder de elegante truitjes rijzen borst ofwel borsten onhoorbaar maar onmiskenbaar op en neer. Ontwerper Marcel Wanders bedacht de gimmick, en wendde zich voor de uitvoering tot The Set Company, die op zijn beurt Martijn Troost inschakelde.

Ontwerpers en artdirectors zijn kind aan huis bij Troost Modelmaking, gevestigd op de voormalige NDSM-werf, in een atelier met een hoogte van acht meter. Dat kan van pas komen, want sommige klussen zijn letterlijk reusachtig. Zoals de zes meter hoge etalagepop - met speakers in de gigadijen en gebouwd van polyurethaan - die zijn kleinere soortgenoten in de Londense shop overziet.

Van hetzelfde materiaal, en slechts drie meter hoog, is het beeld van de clownesk ogende ridder die een markante rol speelt in Pipo en de parelridder. De opnames voor deze film vonden plaats in het Spaanse Cordoba, waar het oude beeld op het kasteelplein geen genade vond in de ogen van de makers.

Projecten van kleinere omvang variëren van een tv-toestel met ingebouwde parkeermeter, een Venetiaans gondeltje voor Erwin Olaf tot rubberen koeienkadavers voor een theatervoorstelling.

Het produceren van props en special props vergt van Martijn Troost (41) - beeldhouwer - een creatieve en technische eruptie; werkdagen van vijftien uur gedurende twee of drie weken, inclusief weekends, zijn geen uitzondering.

'Props voor films en commercials wil men altijd gisteren hebben. Het is een permanent gevecht tegen de tijd. Als beeldhouwer werk ik precies omgekeerd.'

Is het ingenieuze mechaniek voor de levensechte poppen met opzet onzichtbaar, ook voor het overige ziet Troost meestal maar een deel van zijn werk terug. Neem de mobiele telefoon in de vorm van een concertvleugel in een KPN-commercial. De camera zwenkt erover heen en heeft meer oog voor het meisje in het te kleine jurkje dat het ding bespeelt. Van de met eindeloos geduld gepolijste druktoetsen ziet de kijker slechts een zweem, de (echte) pianotoetsen komen evenmin nauwelijks in beeld. Maar niet geklaagd: het zilvergrijze gevaarte, 2,70 meter lang en 1,70 meter breed, fungeerde enige tijd als eyecatcher in de hal van het Haagse hoofdkantoor van KPN en het Museum voor Communicatie toont inmiddels belangstelling.

De vraag is of een museale status ook zal toevallen aan het kolossale rood-wit geschilderde gebit in het BNN-programma Laughing Matters. Opgetrokken uit piepschuim en polyester zal het de televisiekijker komende maandagavond opnieuw toegrijnzen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden