Concert Gare du Nord, 28-12 Melkweg Amsterdam

Gare du Nord mist elke urgentie, maar speelt uiterst professioneel

jazz/pop


Je zou toch zeggen, overziende de reeks van platitudes van Gare du Nord, dat werkelijk elk spannend concertelement onmogelijk is geraakt. De Nederlandse band heeft het label cliché op zijn voorhoofd gedrukt. Meeliftend op de populariteit van de in de midden jaren negentig ontstane loungejazz voegen zij voorspelbare jazzelementen aan hun popsongs toe.


Dus denk aan blaaspartijen, gesyncopeerde beats, jazzvocalen of een clubbewerking van de jazzstandard Summertime. Saai? Volgens velen niet. Al maanden toert het gezelschap langs vrijwel alle grote popzalen met nu de Melkweg als feestelijke afsluiter. Vanaf januari volgen nog tientallen concerten in de theaters.


De sfeer in Amsterdam is absoluut niet kleurloos. Best vermakelijk zelfs. Zangeres Dorana Alberti is een charismatische bom met een dijk van een stem, loepzuivere uithalen, elastische danspassen en een grote kledingkast. Haar sensuele bewegingen werken.


De liedjes zijn treffende oorwurmen en daarom is het een groot herkenningsfeest voor het publiek. Bovendien overtuigt de strak geregisseerde (licht)show. Tegelijkertijd verraden de theatrale elementen hoe alles tot in de puntjes is uitgedacht.


Op muzikaal gebied mist de tien jaar oude band elke verrassing. Spontaniteit is er simpelweg niet. Gare du Nord leunt op catchy composities die je een vrolijk gevoel moeten geven. Niets mis mee, maar als het uitgekauwd klinkt en de muziek onderschikt is aan de circuselementen, dan ga je vooral voor het platte vermaak. Dat kan toch niet de bedoeling zijn.


Daarbij mist de band identiteit. We horen een leuk bluesje, restaurantlounge, dikke clubmuziek en onvervalste pornoklassiekers.


De enige overeenkomst is de toegankelijkheid van wijsjes en klanken, gespeeld door muzikanten die het repertoire kunnen dromen, maar geen van allen echt los gaan. Dit is geen aanslag op het Nederlands muzieklandschap, was het dat maar. Gare du Nord voegt niets toe en dat is nog betreurenswaardiger.


En daarom is het fijn dat speciaal voor dit concert, (de opnames zullen een live-album vormen), trompettist Jan van Duikeren zich voegt bij het sextet. Het lukt hem om het ijs, al is het maar een beetje, te breken.


Een mooie, lange solo, waarin begin en einde nu eens niet vaststaan. Het is slechts een mespuntje ongekunsteldheid en avontuurzucht, maar het doet de band meer dan goed.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden