Concert Blythe doet vrezen voor zijn carrière

De carrière van de Amerikaanse altsaxofonist Arthur Blythe is laat begonnen. Rond 1980 stond hij dankzij hevig pushen van zijn platenmaatschappij op het punt om door te breken bij het grote publiek....

Al op zijn eerste plaat, Bush Baby uit 1977, bewees Blythe zijn eigenzinnigheid door een trio te vormen met de tubaspeler Bob Stewart en de congaspeler Muhamed Abdullah, als alternatief voor het geijkte sax-bas-drums trio. Stewart speelde ook mee donderdag in het Bimhuis, met de drummer Cecil Brooks III en de marimbaspeler Gust William Tsilis. Dat deze bijzondere bezetting heel goed kan werken is te horen op Blythe's recente cd Focus.

Maar in het Bimhuis klonk de band als een aan alle kanten rammelend, slordig in elkaar gezet bouwpakket. Vanaf de eerste noot waren de musici elkaar volkomen kwijt en gedurende de te lange eerste set vonden ze elkaar niet. Het leek of er een vloek over de band was uitgesproken waardoor elk samenspel onmogelijk was geworden. Speelde Stewart een duidelijke baslijn, zat Tsilis er net naast. Wilde Blythe iets inzetten, kwam er net geen geluid uit zijn saxofoon. Om moedeloos van te worden.

De set was vooral ten dode opgeschreven omdat geen van de musici het voortouw nam. Blythe is tweeënzestig maar met zijn omvangrijke, stramme gestalte lijkt hij hoogbejaard. Als een standbeeld stond hij op het podium en hij speelde nauwelijks. De rest van de band moest het maar uitzoeken, wat vooral resulteerde in onduidelijk marimbagerammel.

Het is misschien wat voorbarig, maar het concert van donderdag deed angstig vrezen dat de carrière van één van de interessantste en meest lekker klinkende altsaxofonisten wel erg kort dreigt te worden. Twintig jaar na zijn intrede in de jazzscene lijkt hij fysiek nauwelijks meer in staat een concert te dragen.

Gelukkig bood de tweede set een sprankje hoop. Blythe leek in de lange pauze nieuwe energie te hebben opgedaan en zijn alt klonk bij vlagen weer ouderwets tintelend. Bob Stewart blies delicaat zoemende lijnen en Brooks en Tsilis waren het wat vaker eens over de timing.

Toch was de muziek nog te inconsistent om de avond te redden. Toen na een ruim half uurtje de laatste noot klonk verliet het publiek snel de zaal terwijl de musici bedremmeld op het podium achterbleven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden