Conceptuele Neil Young

Grootste probleem met de platen die Neil Young de laatste, pakweg, tien jaar uitbrengt is de enorme vrijblijvendheid. Al dan niet begeleid door zijn Crazy Horse begint hij ergens een liedje en kijkt hij maar waar het schip strandt....

Gijsbert Kamer

En iedere keer trappen we er toch weer in en denken we dat hij met zijn nieuwste plaat eindelijk de grauwe middelmaat weet te ontstijgen. Wat de nieuwste Neil Young in elk geval opmerkelijk maakt, is dat hij tenminste tekstueel buitengewoon ambitieus is opgezet. Niet schrikken, maar Greendale is een conceptalbum, handelend over het wel en wee van een familie in het fictieve dorpje Greendale.

Young heeft heel wat lappen tekst nodig om de tien nummers in te leiden. Hij wijst de lezer door naar neilyoung. com voor nog meer tekst en uitleg. Had een aardig boek ingezeten, verwant aan Garrison Keillors Lake Wobegon Days misschien, maar een goeie plaat? Nou nee.

Tien nummers in een kleine tachtig minuten die maar voortkabbelen. Traag tempo, weinig pieken en geen moment van opwinding te bespeuren. Drie stukken springen er uit: Bandit omdat Young hier eindelijk de automatische piloot uitzet en een mooi akoestisch geluid neerzet, en de twee lange slotnummers, waarop Young zijn babbeltoontje inruilt voor enige stemverheffing.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden