Compact en een tikje klef

Zo'n tachtig jaar geleden was de onaanzienlijke Langbroekerweg in het even onaanzienlijke Doorn korte tijd een geliefde bestemming voor persfotografen en sensatiezoekers....

Sander van Walsum

Als gevolg van deze liefhebberij, die omwonenden tot wanhoop dreef, ontstonden op de Langbroekerweg met enige regelmaat oploopjes van nieuwsgierige passanten. Deze brachten kennelijk zoveel overlast te weeg, dat de plaatselijke politie op een zeker moment een stopverbod van alle verkeersdeelnemers ter hoogte van Huis Doorn afkondigde. De verordening strekte zich echter niet uit tot de aanpalende tuinen. Naar verluidt deden sommige eigenaren daar hun voordeel mee door tegen betaling staan- en zitplaatsen aan te bieden.

Het beste uitzicht op de hakplaats genoot men vanuit de tuin van Huize Rodestein, het onderkomen van een kostschool voor meisjes. Of de uitbater daar zijn voordeel mee heeft gedaan, is niet bekend. Feit is wel dat Rodestein na verloop van tijd een horecabestemming kreeg. Bij gebrek aan concurrentie maakte het bedrijf aanvankelijk een bescheiden bloei door, maar met het verstrijken der jaren verzonk het in obscuriteit.

De jaren negentig brachten redding. Rodestein ging 'uitspanning' heten , modelleerde zich naar het grand café en serveerde meer lekkernijen dan de appeltaart en het bittergarnituur die tot dan toe de kleine kaart hadden gedomineerd. Als weekendspecialiteit wordt de high tea aangeboden: de uit Engeland geïmporteerde buffer tussen lunch en borrel. De samenstellende delen zijn overigens niet op voorraad leverbaar. Wie in stijl thee wil drinken, moet vóór het weekeinde zijn bestelling plaatsen.

De verwachtingen die hiermee onwillekeurig worden gewekt, blijken slechts ten dele gerechtvaardigd. De sandwiches doen niet onder voor wat men in Engeland onder die naam pleegt te serveren: korstloze boterhammetjes waarvan de substantie enigszins overeenkomt met die van het beleg: ham of rookvlees, kaas en ietwat belegen sla. De bonbons en de cake zijn in orde, maar ook niet meer dan dat. En de scones - de ietwat bleke, lichtzoete broodjes met een paar verdwaalde rozijnen - hebben beslist een Britse bite. Dat wil zeggen: ze zijn compact en een tikje klef. Zoals het schijnt te horen.

Deze sensatie wordt echter weer ten dele tenietgedaan door de omlijsting. Juist omdat de Doornse scones zo authentiek aandoen, zouden ze met clotted cream - stijf geklopte room - en meerdere soorten jam geserveerd moeten worden. En zeker niet met zure crème fraîche en bittere marmalade. Het thee-assortiment is eveneens beperkt. Zeker in verhouding met de 13,65 euro die per couvert wordt neergeteld. Maar de ambiance stemt zoet, zeker wanneer in de serre de gloed van de late middag hangt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden