Common uit Chicago wijkt af van collega's

Hoe vaak weet een Amerikaanse hiphopper precies in welke stad hij is (Utrecht) en in welke zaal (Tivoli)? Hoeveel rappers zouden geweten hebben dat Nederland daags voor het optreden 'Queen's Day' vierde?...

Nee, Common uit Chicago is geen doorsnee hiphopper. Je zou zweren dat hij ook nog stipt op tijd begonnen was als zijn vliegtuig niet een uurtje vertraging had gehad. En dat hij niet stoned het podium zou hebben betreden, zelfs al had hij wél tijd voor een coffeeshopbezoekje gehad.

Ook muzikaal wijkt Common af. Zijn vijfde en nieuwste album Electric Circus (2002), waarop hij zijn liefde voor Jimi Hendrix botviert en zware rockelementen aan zijn muziek toevoegt, werd in veel Amerikaanse hiphopbladen gekraakt en kostte hem een deel van zijn zwarte achterban.

In Utrecht viel de publieke belangstelling ook tegen. Common werd in de rug gesteund door een zesmansrockband, die in bijvoorbeeld Electric Wire Hustler Flower de intensiteit van de vroege Urban Dance Squad benaderde.

De rocktrip van Common was op de planken van Tivoli nooit lomp of gemakzuchtig. Het bandgeluid bleef transparant, zodat je goed kon horen dat de tomeloos energieke MC in Soul Power knap afwijkt van de gebruikelijke ritmiek.

Hij houdt van crossover en eclecticisme, maar het publiek moet wel goed weten wat de basis is en welke stroming boven alle anderen verheven: 'Hiphop, hiphop!' liet hij de zaal scanderen. Even eerder had hij de namen van talloze groten uit het genre opgesomd: van N.W.A. tot A Tribe Called Quest, van Mos Def tot De La Soul. Allemaal 'classic'.

Na een goed uur dirigeerde hij zijn band van het podium, om terug te keren naar de basis: Common met alleen een deejay, die ook nog even een verbluffend staaltje turntablism liet horen.

Ook dat zie je niet vaak in de hiphop: een artiest die bewust een breekpunt creëert, een intermezzo, als een rockband die er een paar unplugged-liedjes tussendoor gooit. Common klonk met deejay nog beter dan met band. Tot de zes muzikanten terugkeerden en een groovend hoogtepunt bereikten in The Light, de hit van Commons sterkste album Like Water For Hot Chocolate (2000). Toen wist je nog maar één ding zeker: dat het bij The Roots, toch bekend als de beste live-hiphopband, geen moment zó wilde vlammen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden