Comebackkid

Niemand gaf tien jaar na N.E.R.D nog een cent voor Pharrell Williams. Tot hij dit jaar als een komeet terugkeerde in de muziekwereld. Met hits van Daft Punk, Robin Thicke en zijn eigen 'Happy'.

We hadden lang niets meer van hem gehoord en zagen hem ook niet zo vaak meer langskomen in videoclips als pakweg tien jaar geleden. Je kon toen de radio niet aanzetten of je hoorde zijn hoge falsetstem meedoen op hits van Justin Timberlake en Snoop Dogg. En wie al zappend op MTV of TMF stuitte, zag zijn olijke hoofd om de paar nummers opduiken.


Waar was die gekke, altijd opgewekte Pharrell de laatste jaren gebleven? Een vraag die eerlijk gezegd pas opkwam toen hij dit jaar ineens weer te horen was in twee van de grootste hits van het jaar, Daft Punks Get Lucky en Robin Thicke's Blurred Lines. Want echt gemist, nee, dat hadden we hem ook weer niet. We hadden van hem genoten, maar die soloplaat In My Mind (2006) was toch echt wat te hoog gegrepen. Zo'n goed rapper was Pharrell niet en zingen ging hem vooral goed af in een bijrol. Niet zo gek als hij zou hebben besloten lekker aan de andere kant van het studioglas te blijven en de rest van zijn tijd te doden met zijn kledinglijn Billionaire Boys Club of schoenenmerk Ice Cream, waarop hij zich in 2005 had gestort.


Toen daar dit voorjaar zijn uit duizenden herkenbare vreugdevolle gilletjes en zanglijntjes weer klonken, was het alsof Pharrell nooit was weggeweest. En dat was hij eigenlijk ook niet. Alleen, waar was die dekselse Pharrell Williams precies gebleven en waar kwam hij nu op zijn 40ste ineens vandaan om weer net zo alomtegenwoordig te zijn als tien jaar geleden?


Want dat is hij. Get Lucky, dat Daft Punk samen met Pharrell en discolegende Nile Rodgers opnam, konden we nog opvatten als een toevalstreffer. Op hun met veel tamtam uitgebrachte album Random Access Memory werden wel meer poplegendes uit de mottenballen gehaald (Giorgio Moroder, Paul Williams). Misschien werd Pharrell door het Parijse duo wel gewoon uit nostalgische overwegingen uitgenodigd.


Zijn bijdrage aan die andere grote zomerhit, kort nadat Get Lucky in de hele wereld de hoogste regionen van de hitlijsten had gehaald, deed toch vermoeden dat we hem misschien te vroeg hadden afgeschreven.


Toen dit najaar ook nog een door 3FM heel slim van een door Pharrell medegecomponeerde soundtrack geplukt liedje de vaderlandse hitparade bestormde, was de comeback van Pharrell een feit.


Dit Happy, uit de kinderfilm Despicable Me 2, is van de drie het simpelst, en slaat niet overal even goed aan. Een soort klap-eens-in-je-handjes, waar Amerikanen, ondanks de onlangs gepresenteerde 24 uur durende videoclip, nog altijd niet erg warm voor lopen. Maar de hits van Daft Punk en Robin Thicke domineerden daar deze zomer wel.


Bijzonder wel, want Pharrell had in Amerika al vijf jaar niet meer in de Top 40 gestaan. Niet met zijn rapcrew N.E.R.D (No One Ever Really Dies), die begin deze eeuw met Lapdance en She Wants To Move een paar grote hits had. Ook niet met The Neptunes, het producersduo dat hij sinds de jaren negentig met Chad Hugo vormt. The Neptunes, goed voor vele toptienproducties, leken de laatste jaren zelfs helemaal verdwenen.


De naam Pharrell Williams op het eerste gezicht dus ook. Maar wie de kleine lettertjes in de cd-boekjes van grote namen als Jay Z, Usher en zelfs Swedish House Mafia bekeek, kwam hem daar geregeld tegen in de producercredits. Alleen trok zijn werk minder de aandacht en werden de vermeldingen steeds schaarser.


Toen daar eind verleden jaar ineens bij een chique uitgever van kunst- en designboeken een deftig boek verscheen, Pharrell: Places And Spaces I've Been, leek dat zelfs op een soort afscheid. Was dit boek met foto's, herinneringen, interviewtjes en modereportages niet gewoon een manier om te zeggen: dit heb ik gedaan, ik ga me nu met iets anders bezighouden?


Het boek, dat weinig aandacht trok, deed in elk geval niet vermoeden dat Pharrell in zijn leven muziek nog op de eerste plaats had staan.


Williams, destijds bijna 40, had meer dan tien jaar in de schijnwerpers gestaan, was vader van een inmiddels 5-jarig zoontje, Rocket Man, en leefde samen met model-modeontwerpster Helen Lasichanh.


Misschien had hij wel genoeg van de popmuziek - soloalbum geflopt en het laatste N.E.R.D-album uit 2010, Nothing, dat deed wat de titel voorspelde. Dan is het niet zo gek om te stoppen met een mooi boek als aandenken.


Tot april van dit jaar leek dit allemaal plausibel, maar vanaf het moment dat op festival Coachella in Californië ineens 90 seconden van Get Lucky op een groot scherm werd vertoond, ging deze vlieger niet meer op. Met deze presentatie van de nieuwe Daft Punk kwamen behalve het Franse duo ook Nile Rodgers en Pharrell Williams weer volop in de aandacht en moesten alle theorieën over een mogelijk afscheid van tafel. Zeker toen Williams even later ook opdook in Blurred Lines van Robin Thicke. Kon je zijn bijdrage aan Daft Punks nieuwe album met gastrollen in Get Lucky en Lose Yourself To Dance nog zien als een wederdienst voor Daft Punks productie van N.E.R.D's Hypnotize U (2010), bij Thickes plaat speelde hij een hoofdrol. Het liedje verscheen op het bijna vergeten label van The Neptunes, Star Trak Entertainment en was volledig door Pharrell geproduceerd.


Uit de spaarzame interviews die Pharrell sindsdien gaf, bleek ook dat hij nog altijd actief is als producer van bijvoorbeeld Usher en volgend jaar zelfs weer met een soloalbum komt. Al zal hij daar niet als rapper op te horen zijn, beloofde hij in een Amerikaans interview. Niks stoppen dus, het boek is hooguit een afscheid van zijn jaren met Chad Hugo, die wel ineens echt uit zicht lijkt.


Zelf had Pharrell de luwte nodig om nieuwe inspiratie op te doen en dat heeft hem goed gedaan. Zonder zijn Neptunesmaatje Chad Hugo heeft Williams zijn weg als producer en zanger gevonden. 2013 was niet alleen dankzij die drie grote hits een verbluffend goed jaar, ineens stond de naam Pharrell Williams weer tussen credits van veel van de belangrijkste hiphop- en r&b-releases van het jaar. De beste nummers op de nieuwe albums van Jay Z, Miley Cyrus en rapper Pusha T: Pharrell was erbij betrokken als componist en/of producer.


En wie was medeverantwoordelijk voor Blow en Superpower, twee van de mooiste nummers op het toch al niet misse, net verschenen album van Beyoncé? Juist, Pharrell. Maar eigenlijk begon zijn wederopstanding vorig jaar al met Frank Oceans Sweet Life en Kendrick Lamars Good Kid, twee door hem geproduceerde nummers van al snel klassiek geworden albums. Zijn stijl is de laatste tijd wat veranderd en dus moeilijker herkenbaar, maar de tintelende synths en de springende, luchtige percussie geven zijn producties nog altijd iets opbeurends.


Misschien hadden we gewoon wat alerter moeten zijn. Dan was het onweerlegbare gegeven dat Pharrell Williams de artiest van het jaar 2013 is wat minder onverwacht geweest. Dat we ook in 2014 nog niet van hem af zijn, staat wel vast.


10 TOPPRODUCTIES VAN PHARRELL WILLIAMS

Mystikal: Shake Ya Ass (2000)


Britney Spears: I'm A Slave 4 U (2001)


Nelly: Hot In Here (2002)


Snoop Dogg: Beautiful (2003)


Justin Timberlake: Rock Your Body (2003)


Kelis: Milkshake (2003)


N.E.R.D: She Wants To Move (2004)


Clipse: Hell Hath No Fury (album) (2006)


Kanye West & Jay Z: Gotta Have It (2012)


Frank Ocean: Sweet Life (2012)


N.E.R.D EN THE NEPTUNES

Pharrell Williams groeide op in Virginia Beach, Virginia. Op school ontmoette hij Shae Healy, die bevriend was met Chad Hugo. Het drietal zou eind jaren negentig het raptrio N.E.R.D (No One Ever Really Dies) vormen dat ook in Nederland succesvol was.


Williams en Hugo hadden daarnaast van meet af aan ambities om zich meer op produceren toe te leggen. Als The Neptunes werken ze vanaf eind jaren negentig samen met Ol' Dirty Bastard, Kelis, Snoop Dogg en hiphopduo Clipse. Hun sound kenmerkt zich door knisperende analoge synths en even lichtvoetige als dwingende percussie. Het succesvolst is de samenwerking met Justin Timberlake op diens solodebuut Justified (2003).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden