Comazuipen, de Musical

Cultuur en theater, vooruit. Maar eigenlijk is dit alles slechts een excuus om heerlijk buiten te kunnen slempen met gelijkgestemden. In Amsterdam dan.

Laten we eerlijk zijn: voor de Amsterdammer is de wijnkaart van de Parade vaak doorslaggevender dan de theaterprogrammering. Die experimentele dansvoorstelling waarin toneelschoolmeisjes rollend in de verf een mango uitbeelden, wordt door de vingers gezien, zolang de rosé op het festivalterrein maar niet smaakt naar lauwwarme Fanta. Een vriend van mij speelde ooit op de Parade. Ergens midden in zijn monoloog stormde een dikke kale man zijn tent binnen en riep: 'Kèn ik hier ook Smirnoff krijgen?'


Nu kan ik hier natuurlijk heel moraliserend gaan verkondigen dat de Parade een cultureel feest en geen zuipfestijn zou moeten zijn, maar eigenlijk snapt de Amsterdammer juist het best hoe het er in de theaterwereld aan toe gaat. Op de toneelschool leerde ik al snel dat alcoholisme en theater geen vreemden van elkaar zijn. Er wordt wat afgezopen. Wat dat betreft is het niet verwonderlijk dat de stukken van Anton Tsjechov nog steeds zo vaak worden opgevoerd.


Ik heb zelf nooit op de Parade gespeeld, maar ik denk dat ik volgend jaar een poging ga wagen. De werktitel van mijn voorstelling is Comazuipen, de Musical. Nu al een juweeltje. Het wordt een interactieve productie voor het hele gezin. Wat er precies gaat gebeuren, kan ik nog niet verklappen, maar neem in elk geval uw eigen trechter mee. Ouders die hun bakfiets meenemen, krijgen aan de kassa 50 procent korting. De titel doet misschien vermoeden dat u van doen krijgt met oppervlakkig entertainment, maar ik beloof u: het wordt een avontuurlijke reis vol hoop, troost en leverschade. Combineer eindelijk uw favoriete activiteit op de Parade met het ondergaan van datgene waarvoor het festival eigenlijk is bedoeld. Dit wordt de definitieve doorbraak van het zuiptheater.


Op enig moment zult u worden overvallen door een gevoel van pure extase. Dat u in een klamme tent zo veel verlichting zou vinden, dat had u nooit durven dromen. Tegen het einde zal ik u allen verzoeken op te staan. Degenen die daar tegen die tijd nog fysiek toe in staat zijn, mogen samen met mij gebroederlijk de romantische klassieker van legende Ramses Shaffy ten gehore brengen. Uit volle borst, alsof het 't laatste is dat we doen. En voor sommigen van u zal het inderdaad het laatste zijn dat u in uw leven zult doen. 'Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder. Niet zonder ons!', zal het tot ver buiten het festivalterrein schallen en Amsterdam zal nooit meer hetzelfde zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden