Column Sheila Sitalsing: Jeroen van der Veer had het Ralph Hamers nog zo beloofd: ik tem de buitenwacht

Ineens zag Van der Veer eruit als een vermoeide man, verslagen door een tijdgeest die hij niet meer verstaat

Ralph Hamers drukte zijn neus tegen het raam. Buiten waren de buurjongetjes aan het voetballen. 'Mag ik meedoen?', had hij gevraagd. Ze hadden neen geschud: 'Sorry, eredivisie.' Nu stond hij binnen te mokken.

Jeroen van der Veer had het nog zó beloofd: ik tem de buitenwacht. Eerst een leuke voetbalmetafoor. Dan twee dagen mediastorm. De jongen van GroenLinks zichzelf te pletter laten lopen op zijn zelfverzonnen 'spoedwet'-flauwekul, columnisten die overnight bankendeskundige zijn geworden laten uitplassen en dan duikt er heus er wel een kandidaat-gemeenteraadslid op, in een dorp ver weg, dat iets ludieks over Mein Kampf heeft gezegd. Kunnen wij moedig voorwaarts.

Kijk maar naar ASR, had Jeroen gezegd. In de crisis door de staat gered, tot voor kort zelfs deels overheidseigendom. Gaf vorige maand Jos Baeten ijskoud zo'n 40 procent (!) loon erbij, mét uitzicht op bonus. Alle gebruikelijke types boos, anderhalve dag later hoorde je er niemand meer over.

Kijk maar naar de andere AEX-bedrijven, had Hans Wijers gezegd, zwaaiend met het salarissenlijstje uit de Volkskrant. Wolters Kluwer en RELX verdienen goudgeld door wetenschappelijk onderzoek dat met publiek geld is gefinancierd achter torenhoge betaalmuren te stoppen. Wetenschappers mogen hun eigen onderzoek terugkopen: 15,6 miljoen respectievelijk 11,9 miljoen euro voor de CEO. Of Ahold Delhaize, essentieel voor het systeem van eerste levensbehoeften en moestuintjes: 4,7 miljoen. Of KPN, als leverancier van cruciale infrastructuur een systeembedrijf pur sang: 2,6 miljoen. Ralph, je moet juist éxtra beloond worden, met je 'systeembank'.

'Ja!', was hij opgeveerd.

Jeroen van der Veer is een grote in remuneratie, dat had Hamers gelezen in het instructieve naslagwerk Het Grote Graaien dat Volkskrant-redacteur Xander van Uffelen in 2008 al schreef over het haasje-over aan de top. Daar staan machtige anekdotes in.

Over de directeur van 'een groot Nederlands bedrijf' die woedend het kantoor van zijn salarisadviseur was binnengestormd met het salarissenlijstje van de Volkskrant in de hand: 'Waarom sta ik pas zeventiende?!'

Over Van der Veer die in 2003 met zijn handvol miljoentjes op de cover van Elsevier had gestaan onder de tekst 'Zij moeten zich schamen' en door Nieuwe Revu 'de grootste graaier van Nederland' was genoemd.

Over Hamers' verre voorganger bij ING Michel Tilmant die in 2007 nog had gedreigd dat als het gezever over zijn salaris niet zou ophouden, hij de hele tent zou verplaatsen naar het buitenland.

En over hoe willekeurig en consequentieloos het chagrijn van klanten, werknemers, politici en aandeelhouders (door Van der Veer handzaam samengevat als 'de afgunst in dit land') meestal was - een enkele uitzondering daargelaten.

Dat waren nog eens tijden, dacht Hamers weemoedig. Jaloerse krantenstukjes in de haard flikkeren, het ganse land chanteren, een grote bek opzetten en schaterend je miljoenen tellen.

Nadat gisteren het verpletterende besluit was gevallen - 'onbeheersbaar', 'terugdraaien', 'sorry Ralph' - had Van der Veer er ineens uitgezien als een oude, vermoeide man, een tikje verward, verslagen door een tijdgeest die hij niet meer verstaat.

Verwezen had Hamers zijn secretaresse geïnstrueerd dat Het Buitenland elk moment kon bellen. Het zou naar mister Heymurs vragen, ze moest ogenblikkelijk doorverbinden.

Nu stond hij voor het raam te wachten, op een telefoontje dat maar niet kwam. 'Goal!', juichten de jongens buiten.

Het ergste: hij lust niet eens Jupiler.