Colette

Wat is hip?..

Martin Bril

Nadenken, nadenken.

Trendy, hot, modieus, modern, cool.

Oké, het zijn alternatieven, maar echt lekker zijn ze niet. Hip is toch het beste, al heet mijn konijn ook zo. Prima konijn trouwens, maar dat terzijde.

Hip in Parijs is Colette. Dat is een winkel in de Rue St. Honoré, een lange straat die parallel loopt aan de Rue Rivoli, in het eerste arrondissement. Het Louvre ligt er vlakbij, net als het Place de la Concorde, een van de mooiste pleinen ter wereld voor mensen die van autorijden houden.

Ook hip in de Rue St. Honoré is Hotel Costes, daar slapen supermodellen en dragen de jongens van de valetparking smalle zwarte pakken met zwarte coltruien. Meestal hebben ze nog zwart haar ook. Om de zoveel maanden verschijnt er een cd van de muziek die bij Costes in de bar wordt gedraaid, heel hippe platen zijn dat.

Maar goed, Colette.

Op de begane grond is het nog een behoorlijk normale winkel: kunstboeken, fotografieboeken, hebbedingetjes, cd's, make-up – alles smaakvol uitgestald te midden van veel personeel dat erg chagrijnig kijkt, want dat is hip.

Op de eerste verdieping hangt kleding uitgestald: enkele stukken van Prada, een tweedjasje van Chanel, speciaal voor Colette in een beperkte oplage vervaardigd, een pak van John Galliano, dat werk. Ook zijn er sportschoenen te koop, in gelimiteerde oplage gemaakt en krokodillenlederen tasjes voor de iPod.

Het idee achter Colette is eenvoudig: minder is meer.

Geen winkel vol spullen waar je eindeloos kunt rondsnuffelen, maar een winkel die precies weet wat je wilt, als je tenminste hip bent.

Zo te zien zijn er hippe mensen genoeg, want het is altijd druk bij Colette. De honger naar design en exclusiviteit moet onstilbaar zijn. Of de mensen zijn de draad kwijt.

Colette doet ook aan kunst. Het eerste wat ik zag toen ik Colette binnenstapte was een grote portretfoto van Koos Breukel. Een goeie fotograaf is dat; een portret van Breukel loop je niet voorbij.

Hij hing er niet alleen: overal in Colette hingen foto's van Nederlandse fotografen – bekend werk allemaal, de vluchtige, onscherpe naakten van Paul Kooiker, de hoekige gebouwen van Sanne Peper, de met jam en hagelslag ingesmeerde gezichten van Marcel van der Vlugt, een Anton Corbijn, een Désiree Dolron. Het was bijeengebracht onder de titel l'Insense, wat zoiets als de waanzin betekent.

Mij kwam het heel normaal voor, maar ja – dat kwam doordat ik het kende uit Nederland, kennelijk een hip land, wat Colette betreft. Maar toen ik zelf in de waterbar in de kelder een foto wilde maken van de videoinstallatie van Caitlin Hulscher werd ik door een hippe bediende bijna de zaak uit gezet.

Heel mooi trouwens, die installatie – een schip dat op een groot plasmascherm ondersteboven voorbij vaart, van links naar rechts, gevolgd door een meeuw die hetzelfde kunstje flikt.

Ook de lucht hangt ondersteboven, zo'n typische, klassieke Hollandse lucht zoals ze vroeger geschilderd werden; beetje melkig, beetje woest, wolken hier en daar, een vurige gloed vanwege de ondergaande zon; zo verschrikkelijk onhip dat het volgens Colette dus weer hip is, maar volgens mij gewoon ontzettend mooi, en heel rustgevend ook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden