Opinie

'Cohen is de laatste twee jaar veel te weinig zichzelf geweest'

Afgelopen maandag was Job Cohen ineens weer de oude; hij stond er fier en met gezag. Hij is de laatste twee jaar veel te weinig zichzelf geweest, denkt columnist Johan Fretz.

OPINIE - Johan Fretz
Job Cohen verlaat maandagavond op de fiets het partijkantoor in Amsterdam waar hij zijn vertrek als leider van de PvdA bekend maakte. Beeld anp
Job Cohen verlaat maandagavond op de fiets het partijkantoor in Amsterdam waar hij zijn vertrek als leider van de PvdA bekend maakte.Beeld anp

Toen ik maandag de televisie aanzette en midden in de persconferentie van Job Cohen viel, twijfelde ik even. Was dit live of zat ik naar archiefbeelden te kijken van de persconferentie die Cohen twee jaar geleden gaf toen hij als lijsttrekker gelanceerd werd?

Ik twijfelde niet omdat hij, net als toen, voor de met PvdA-logo's behangen wand stond. Ik twijfelde omdat hij er opeens weer net zo zelfverzekerd uit zag als op die dag in 2010.

Het is een wonderlijk fenomeen: politieke leiders die in de loop der tijd volledig verkrampt zijn geraakt, hervinden hun authenticiteit als bij toverslag wanneer ze aftreden.

Ik zag het eerder bij Wouter Bos. Wanneer die de laatste tijd ontspannen in talkshows verscheen, hoorde je niemand meer roepen dat hij een draaikont was of een gluiperd. Mensen uitten plots hardop hun heimwee naar de man die in 2010 nog grote blijdschap veroorzaakt had door plaats te maken voor Cohen.

Toen ik maandag naar de persconferentie keek, stond daar opeens weer de Cohen die twee jaar geleden zo warm onthaald was: fier, koen, rechtop, kalm, weloverwogen en in staat geloofwaardig en met gezag te verwoorden waarom hij überhaupt aan de rol van partijleider begonnen was. Hij vertelde opeens weer het sociaal-democratische verhaal zonder te klinken alsof hij grijsgedraaide platitudes opdreunde.
'Zou een goede premier zijn', dacht ik opslag weer.

Op dat moment werd ik boos op mezelf, boos om mijn eigen gevoeligheid voor vorm, voor de manier waarop iemand vertelt waar hij voor staat. Deze man had in de afgelopen twee jaar natuurlijk voor precies dezelfde standpunten gestaan en dezelfde samenleving voor ogen gehad. Maar pas nu Cohen deed waar ik al die tijd op gehoopt had, geloofde ik het weer echt.

Hadden de mensen die zeiden dat met Cohen's vertrek, het fatsoen van de hyperige tijdsgeest verloren had, dan toch gelijk? Nee. Dat gaat me toch te ver. Cohen was volgens mij niet te fatsoenlijk of authentiek voor deze tijd, integendeel... Maandag bewees hij juist dat hij de afgelopen twee jaar veel te weinig zichzelf was geweest.

Rutger Castricum stelde nog een sarcastische vraag. Cohen perste er geen glimlach meer uit. Geen zin in. Mediatraining Schmediatraining. Volgende vraag. De mensen wensten hem het beste. Buiten werd het langzaam donker. Cohen sprong op zijn fiets. Hij reed langs de gracht de straat uit, zijn oude stad tegemoet. Ik moest opeens denken aan een lied van die andere Cohen:

Ah you hate to see another tired man
lay down his hand
like he was giving up the holy game of poker
And while he talks his dreams to sleep
you notice there's a highway
that is curling up like smoke above his shoulder.
It is curling just like smoke above his shoulder.

Johan Fretz is schrijver en columnist voor vk.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden