Coco

Ik ben aan het bijkomen op een strandpaviljoen, na een helse rit in de mallemolen Mokum. De Atlantische Oceaan buldert . Mijn honden zijn door het dolle heen en rukken aan de afritsbare broek van een stokoude campermof. Ik ben blij weer thuis te zijn, in de tijdloze leegte van de Algarve. 'Waar was jij nou van het weekend, don Arturo, zat je weer met je gok in de boeken?'

Het is Coco, een paradijsvogel met een strafblad zo lang dat je er een maand je gat mee kunt schoonvegen. Hij zat een keer in het programma Radar - iets met onroerend goed in Spanje - en werd toen trots door zijn familie in Nederland gebeld.

'Nee, goede vriend, ik hing met mijn neus boven de nakkies. Hoe is het met je langlopende projecten?'

'Ach, het kriebelt weer, ik heb zin om met een bootje naar Marokko te gaan of om een website te beginnen met leuke villa's in de Algarve. Garantie tot aan de voordeur. Niet goed, geld weg. Koffie met een neutje baas?'

Ik hou van Coco met zijn blauwe ogen, zijn klompen en zijn onafscheidelijke strohoed. Tijdens onze eerste ontmoeting greep hij mij bij de schouders en riep: 'Beloof me dat je hier nooit een huis koopt, al die Portugezen zijn oplichters, ze naaien jou en je ouwe moer waar je bij staat.'

Ik vertelde Coco dat ik op mijn 53ste zeker een leuke villa met zwembad aan zee had gehad als ik niet had gerookt, gesnoven, gedronken en gegeten. Dat begreep Coco. En dan had er ook nog een knap autootje voor gestaan, vervolgde ik, als ik een rijbewijs had gehad. Dat begreep Coco niet .

Een goede vriendin vroeg me eens: 'Man, waarom heb jij nog steeds geen eigen huis?' Inmiddels ligt ze in scheiding, maar leeft ze noodgedwongen met de man die ze haat in een onverkoopbaar pand, twee hoog aan het Vondelpark. En iedere nacht hoort ze die man kreunend klaarkomen in een kippetje van 20, één verdieping lager.

Coco ploetert door het zand met een dienblad en wordt bijna omver- gerend door Raya, die de wandelstok van de oude mof in haar bek heeft. 'Turio, ik moet je spreken over dat boottochtje naar Marokko, jij hebt verder toch niks te doen. Twintig rooitjes.'

Ik hoef niet eens na te denken. 'Is goed ouwe, als jij een hondensitter regelt.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden