Club

Allemaal in een kring: luisteren naar countrymuziek. 'Mooi gitaartje, dit.'..

Over een ding zijn ze het roerend eens: de echte country (niet die commerciële troep) beleef je het beste cruisend over een highway in een Texaanse woestijn, de volumeknop van de radio vol open. Arie Tho mas sen (48) hoort in zo'n geval het liefst een nummer van Cracker. Henk Rozmus (48) kiest voor Lucinda Williams, zijn grote favoriet. Ze zingt heel sensueel vindt ie. 'Daar krijg jij echt een natte onderbroek van, hè?', zegt Wim Brou wer (44) tegen een schaapachtig kijkende Roz mus. Wim en Fren van Dorst (47) bulderen van het lachen. Van Dorst: 'Wij zijn wat polygamere luisteraars.'

Het kippenvelgevoel, daar gaat het om in de muziekluisterclub. Niet dat intellectuele gedoe. Soms draaien de vrienden blues, en soms folk, maar meestal alternatieve country, of americana zoals ze het noemen. Bij dezelfde gitaarriffs krijgen ze rillingen, weten ze. Het zal wel komen omdat ze elkaar al zolang kennen, denkt Niek Brouwer (44), de tweelingbroer van Wim. Bijna dertig jaar geleden werkten zeven van de acht leden in dezelfde instelling voor geestelijk gehandicapten. Vaak gingen ze samen naar de kroeg en daarna door naar huis om tot diep in de nacht plaatjes te draaien.

Toen kwamen de vrouwen en de kinderen. Eén vrijdagavond in de maand herleven de oude tijden. Vanavond zijn ze samen in Niek Brouwers huis. Her en der liggen stapeltjes cd's op de vloer van de woonkamer. Flinke discussies: waar ze het goed koopst zijn ('dat is natuurlijk de sport') en of nu de eerste of de tweede plaat van die en die beter was. Af en toe pakt iemand om zijn gelijk te krijgen een cd op en loopt ermee naar de muziekinstallatie.

Niek Brouwer kiest een cd van Chip Taylor. Een fijne plaat vinden de mannnen. Ze rof fe len met hun handen op hun benen en sommigen maken gitaarspelende bewegingen.

Rozmus: 'Mooi gitaartje, dit.'

Huub Thomassen (53): 'Fraai opgenomen.'

Niek Brouwer: 'Ja, lekker kaal.'

Huub Thomassen: 'Echte soul, hè.'

Afgelopen zondag zijn ze met de hele club naar een optreden van Taylor geweest, in Arn hem. Dat doen ze vaak, samen naar concerten en festivals gaan. Drie keer zijn ze ook naar Austin, Texas geweest. Platenzaken af struinen, over de highway rijden met de radio keihard aan, en naar de goede clubs.

Niek Brouwer: 'Op de eerste reis hebben we 'm een avond flink geraakt, hè Huub, in die Saxon pub.'

Huub Thomassen: 'Met die verpleegsters die een oogje op ons hadden.' Do you like break fast, vroeg er een. Nou nee, niet at this time of night, zeg ik. Hahahahaha.'

De mannen lachen heel wat af op avonden als deze, maar soms wordt het ineens heel stil. Als er een mooie ballad op staat bijvoorbeeld. Als iemand Gary Floyd opzet, vouwt Huub z'n handen in elkaar, z'n ogen kijken ver weg.

Niek zet nog een ballad op, van Jimmy La Fa ve. Bij het refrein zingen ze mee:

Some words they can't be spoken

Some things can't be explained

Out there where it gets lonesome

In the early summer rain.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.