Clintons historische zege: gapende jongeren en kippenvel bij aanhang

De strijd is beslecht, het gevecht met 'schreeuwlelijk' Trump kan beginnen. 'Historisch' en 'mijlpaal' waren woensdag de meest gebruikte woorden door commentatoren en journalisten om Hillary Clintons overwinning te markeren. Maar er worden ook volop kanttekeningen gemaakt bij het binnenhalen van de eerste nominatie door een vrouw. 'Waarom millennials nu gapen', relativeerde Harvard-afgestudeerde Molly Roberts in een opiniestuk.

Clinton wordt enthousiast ingehaald in Brooklyn. Beeld AFP

Kwaliteitskrant The Washington Post gaf Roberts uitgebreid de ruimte om uit te leggen waarom veel jongeren in de VS niet staan te juichen over het vooruitzicht van Clinton in de Oval Office.

'Onze ouders mochten misschien verrast zijn geweest - onze moeders waren waarschijnlijk blij - dat Clinton een kantoor veilig stelde in de West Wing', aldus millenial Roberts woensdag in haar opiniestuk over Clintons jaren als First Lady.

Roberts: 'Maar wij zien het als onvermijdelijk dat een vrouw op een dag de Oval Office zal bezetten. Dus de noodzaak dat die persoon Hillary Clinton moet zijn, wordt als minder urgent gezien. De gedachte van de eerste vrouwelijke genomineerde van een grote partij, wordt door millennials dan ook begroet met een grote geeuw.'

Waarom veel jongeren Clinton niet steunen? Roberts: 'Ze is niet progressief genoeg.'

Clinton betrad woensdag, na de Democratische nominatie veilig gesteld te hebben, het podium in Brooklyn gehuld in een zachtwit jasje en een zwarte broek. Een opvallend neutrale outfit die rust en vertrouwen uitstraalde. Alsof ze op dat moment naar iedereen een brug wilde slaan, met name naar haar vele tegenstanders.

Weg waren de felle kleuren, van rood tot okergeel, waarin ze vaak haar toespraken placht af te steken. Op Twitter veranderde Clinton direct haar profielfoto: de nieuwe voorzag ze van de tekst 'Geschiedenis geschreven'. En op You Tube was meteen een campagnevideo te zien met de tekst: 'Als Amerika leidt, dan moeten we leren van de vrouwen'. 'Je mag Hillary Clinton wellicht niet maar je zal kippenvel krijgen als zij de kandidaat wordt', aldus politiek commenator Van Jones, een oud-adviseur van Obama, toen de historische prestatie zich begon af te tekenen.

Zijn omroep, CNN, pakte ook uit. 'Een game changer voor meisjes', zo noemde de zender Clintons verkiezing. 'Zoveel meisjes kregen zo lang te horen wat ze wel en niet konden worden', aldus Holly Yan in een opiniebijdrage. 'Huisvrouw? Ja. Lerares? Natuurlijk. President? Niet waarschijnlijk.'

Hillary Clinton groet haar aanhangers in Brooklyn New York. Beeld getty

Vertrouwen

Kippenvel kregen ze bij de The New York Times niet, de krant die eerder dit jaar zijn steun uitsprak voor de oud-minister in de voorverkiezingen. Wel wordt in deze krant volop het woordje 'mijlpaal' gebezigd om de overwinning van Clinton in een historische context te plaatsen.

'Haar naam op het kiesbiljet in november zal opnieuw een mijlpaal zijn in de strijd voor vrouwenrechten', aldus het hoofdredactioneel commentaar. Maar nu komt het harde werk voor Clinton, oordeelt de Times die het slaan van een brug naar de jongeren als cruciaal ziet voor een zege in november.

'Velen in deze nieuwe generatie van Amerikaanse kiezers zeggen dat ze haar niet vertrouwen', aldus de kwaliteitskrant. 'Of dat ze een Washington vertegenwoordigt dat niet begrijpt waarmee ze worstelen. Ze steunden Bernie Sanders en zijn eis dat de regering zorgt voor gezondheidszorg, onderwijs en kansen voor iedereen. Zij zullen waarschijnlijk thuis blijven, tenzij Clinton een substantiële poging onderneemt om ze voor haar te winnen. En een lage opkomst helpt, historisch gezien, de Republikeinen.'

Grootste comeback

Clinton was de gedoodverfde Democratische winnaar maar volgens Peter Beinart van The Atlantic was haar zege dit jaar helemaal niet zo'n zekere zaak. De columnist wijst erop dat als er een generatiewisseling plaatsvindt in de Amerikaanse politiek, zoals gebeurde met Obama in 2008, de oude garde verdwijnt. Het overkwam Ted Kennedy, die zich na zijn nederlaag in 1980 stortte op zijn werk in de Senaat.

Beinart trekt een vergelijking met Richard Nixon. Hij noemt in The Atlantic de terugkeer van Clinton 'de grootste comeback van een presidentskandidaat sinds Richard Nixon de Republikeinse nominatie won in 1968, na in 1960 de presidentsverkiezingen te hebben verloren.' Volgens Beinart wordt vergeten hoe vernietigend Clintons nederlaag in 2008 was. De belangrijkste partijtoppers lieten haar in de steek, van Harry Reid tot Chuck Schumer. Zij sloten een geheim verbond met Obama. 'Bijna nul', zei ze later dat jaar op een vraag hoe groot de kans was dat ze zich ooit opnieuw kandidaat zou stellen. In de zeven jaar die volgden, zei ze dat weer.

Beinart: 'We zullen nooit weten wanneer Clinton besloot om opnieuw een kans te wagen. Maar door het te doen, ondanks haar hoge leeftijd en de vernedering van haar nederlaag in 2008, liet ze zien dat ze een incasseringsvermogen heeft dat alleen wordt overtroffen door Nixon. Het is een kwaliteit die ze al lang heeft. In de afgelopen dertig jaar is er geen politiek figuur in de VS geweest die zoveel tegenslagen heeft gehad. En niemand heeft met zoveel volharding en durf teruggeslagen als zij. Trump praat voortdurend over zijn kracht. Clinton belichaamt het.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden