'Cliff' toont de banaliteit van de soapstructuur

'Ben jij?' 'Nee.' 'Ik ook niet. Al heel lang niet meer.'..

De personages in de nieuwe multimediavoorstelling van initiatiefneemster Karin Post praten in dit soort afgebroken zinnetjes. Ze zijn zuinig met woorden en toch vertellen ze veel. De dialogen tussen de vier worstelende familieleden en hun losvaste aanhang refereren namelijk aan de met emoties overladen gesprekken uit een soap. Ze volgen dezelfde structuur en gaan over dezelfde ellende: jaloezie, eenzaamheid, carrièredrang, vetes en overspel. Alleen heeft tekstschrijver Rob de Graaf er met typ-ex witregels in aangebracht, zodat een puntige poëzie ontstaat.

Bovendien heeft Post alle spelers in Cliff aan het dansen gezet. Haar choreografie ondersteunt de tekst op een dubbelzinnige manier. Enerzijds verraden de bewegingen onderhuidse gevoelens, anderzijds parodiëren ze die: in een adempauze flitst een arm naar rechts, een snik wordt doodgedrukt door de tik van een venijnige hak. Zelfs als expressie en beweging dubbelen, zoals bij de verkrampte val van de depressieve zoon Hector (Oerm Matern), werkt dat humoristisch en tragisch tegelijk.

De goedkope en toch zo effectieve soapstructuur van het banale verhaal wordt op deze vileine manier doorzichtig gemaakt. We kijken door alles heen, zelfs door de meubels van plastic golfplaten (decor Rob Birza). En toch laten we ons lekker meewiegen op de herkenbare emoties en de zachte maar getimede scratch van het dj-duo Tim & Tom (Orfeo Tremour en Raoul Balai).

Zelfs als oud-ballerina Coleen Davis (moeder Alexandra) en Post (dochter Carmen) met haar door moderne dans gevormde lichaam synchroon een paar pliés en arabesken proberen, meen je een glimp op te vangen van een bloedband.

Onderwijl krijgt ook de Kunst zelf nog een paar tikken: vader Wolfgang (Hidde Maas) torst een holle plastic buis als maquette voor zijn kunstwerk over De Vrijheid. De ambities van Carmen als choreografe stranden door haar letterlijke richtingloosheid. En de aangewaaide Didi (Janni Goslinga) denkt even een belangwekkende televisiedocumentaire te maken door de wazige reisgrillen van moeder vast te leggen.

Natuurlijk ontbreekt ook in deze verkwikkende danssoap de cliffhanger niet. Hij arriveert zelfs in hoogst eigen persoon. Daarmee zet regisseur Tom Jansen het puntje op de i van deze ondermijning van de soapindustrie. In navolging van Arjan Ederveens televisieserie 30 Minuten, zou deze danssoap een aanwinst kunnen zijn voor de beeldbuis. Al mis je dan het gesnuif en gezweet tussen de kortaangebonden zinnetjes.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden