Clichés van het vaderschap op toneel

Paula Bangels regisseert 4 Mannen, een stuk over mannen die vader worden. De neerslag van wat tijdens de improvisaties werd benoemd....

Of ze ook weet dat dit weekend de Negen-maanden-beurs is in de RAI? veel aanstaande vaders schijnen rond te lopen. Ja, ze weet het. Zoals ze sinds kort ook volledig is ingevoerd in de voordelen van de Bugaboo-kinderwagen en de nadelen van de vlokkentest. De Vlaamse Paula Bangels (36) heeft en wil voorlopig geen kinderen maar regisseert nu bij De Paardenkathedraal een voorstelling over mannen die op het punt staan vader te worden.

'Vrouwen zijn negen maanden zwanger en ontwikkelen door hormonen een moederinstinct. Mannen weten daar niets van. Een vlokkentest? Waar zitten die vlokken dan? Hun vaderinstinct wordt pas wakker als het kind daar is, huilt en zij denken shit, daar moet ik voor zorgen.'

Het mogen clichés zijn, volgens Bangels rust er nog steeds een taboe op het mannelijk gedrag van aanstaande vaders. 'Mannen onder elkaar praten over een kut die openscheurt en strak moet worden dichtgenaaid. Vaak gaan ze vreemd tijdens de zwangerschap van hun partner. Ik keur het niet goed, maar begrijp het wel. Vrouwen waarderen hun uitdijend lichaam niet, moeten soms drie maanden plat, hebben geen zin om te vrijen. Voor mannen is een zwangerschap vaker een nachtmerrie dan de bladen willen doen geloven.'

4 Mannen is de eerste echte toneeltekst van actrice Maike Meyer, nadat ze eerder samen met Han Römer en Titus Tiel Groenestege de succesvolle stukken Braak en Bermuda Driehoek schreef. Zij heeft samengevat wat de vier acteurs tijdens improvisaties benoemden. Zonder censuur om het stuk minder vrouwonvriendelijk te maken.

Voor Bangels is het niet haar eerste regie. Eerder maakte ze zelfs twee succesvolle grote zaalvoorstellingen bij het Publiekstheater in Gent. Maar met 4 Mannen treedt de aan De Paardenkathedraal verbonden actrice wel uit de schaduw van artistiek leider Dirk Tanghe, die ze in zijn regie van de theaterhit Midzomernachtsdroom artistiek ondersteunde. 'Hij kan zich verliezen in zijn dromen. Ik ben gestructureerder en help hem zijn concept te realiseren.' Het grote publiek kent haar waarschijnlijk vooral als bruidje uit het extroverte theaterfeest De Burgermansbruiloft.

Zes jaar geleden kwam Bangels op verzoek van Tanghe naar Utrecht voor de rol van Christine in Fröken Jolie en sindsdien is ze gebleven, ook al speelt ze lang niet in iedere productie van De Paardenkathedraal. Geen rol? Dan bedenkt ze zelf een project. Zoals de workshops op zondag aan Utrechtse jongeren.

Voor een vaste plek bij het stadsgezelschap van Gent, dat sinds het plotseling overlijden van artistiek directeur Jean-Pierre De Decker om leiding verlegen zit, vindt ze zichzelf nog te jong. 'Ik wil nog op de vloer staan, in de bus zitten met acteurs. Bovendien is het een traditioneel gezelschap dat nodig moet omgevormd. Over tien jaar misschien.'

Zonder nadenken eigenlijk kwam ze terecht op de toneelschool in Brussel. Ze was 21, had twee keer de bovenbouw van de middelbare school gedaan omdat ze de eerste keer, volstrekt onder haar niveau, voor de voorbereiding op zorgberoepen had gekozen. 'Ik kreeg een vriendje en wilde alleen maar trouwen en kinderen krijgen.' Totdat dat vriendje overleed en de universiteit haar zag aankomen met dat lage diploma.

'Na vier jaar Brussel had ik plots een diploma als actrice. Iets waar iedereen van droomde. Dan moet ik daar maar iets mee gaan doen, dacht ik.'

Bangels klinkt als een zondagskind dat zonder audities, zonder sollicitatiebrieven, zonder castingbureau van het ene succes in het andere valt.

'Ik ben een vechter, ben de laatste twee jaar twaalf keer verhuisd. Ik kom uit een overleden familie. Mijn zes jaar oudere broer stierf op zijn tiende aan leukemie. Mijn neef pleegde zelfmoord, twee nichten zijn dood in bed aangetroffen. Ik ga nooit naar begrafenissen. En in relaties zoek ik altijd nog naar mijn grote broer. Al zijn bijna al mijn vriendjes jaren jonger. Bindingsangst, verlatingsangst, ik heb het allemaal.'

Maar haar jeugd, zegt ze, herinnert ze zich als één grote tuin om in te spelen. Overbeschermd opgevoed maar wel met het gevoel 'dat het altijd goed zal komen'.

Deze zomer regisseert ze op De Parade een exquise lounge-voorstelling. Haar vierde regie op rij. 'Laat me me daarna maar weer lekker verkleden. Mijn hart ligt nog steeds bij het spelen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden