Weblog

Claudia Esajas: wat Marie NDiaye kan, kan jij ook

Bij ons panel De beste boeken van Afrika bespraken we ook de roman 'Ladivine' van de Frans-Senegalese schrijfster Marie NDiaye. Voor Claudia Esajas bracht die naam bijzondere jeugdherinneringen boven. Ze kreeg het debuut van NDiaye 'De jonge Z' ('Quant au riche avenir'), dat ze op haar 17de in 1985 publiceerde. Het was een aanmoediging van haar vader.

Marie NDiaye met haar boek 'Drie sterke vrouwen' dat in 2009 werd bekroond met de Prix Goncourt. Beeld afp

De Jonge C

Mijn vader drukt mij een boek in de hand met de woorden: 'Dit kan jij ook!'.Ik kijk naar het boekje in mijn handen. Het ziet er mooi uit: helder geel, fijn geribbeld papier met zwarte en rode letters.

Marie Ndiaye
De Jonge Z
Roman

Het is 1985, en ik ben 18 jaar. Op school lazen wij Mulisch, Reve en Hermans; De Grote Drie heette dat toen nog. 'De Jonge Z' was het eerste boek dat ik las van iemand met wie ik mij kon identificeren.

Toen wij klein waren, las mijn moeder ons doorgaans voor het slapen gaan voor. Als zij dan het boek dicht wilde slaan, riepen wij, mijn oudere zus en mijn jongere broer en ik in koor: "Aaahhh! Nog één hoofdstuk!"En dat deed ze ook. Zij las ons voor uit de sprookjesboeken van de Gebroeders Grimm en Hans Christian Andersen, en later de boeken uit de reeks Wereldberoemde Jeugdboeken: grote, zware hardcovers met een mintgroene omslag. Alleen op de Wereld, De Avonturen van Tom Sawyer en David Copperfield.

Mijn vader was de verteller; hij diste vaak Anansie Tories op. Anansie, met zijn streken. Mijn vader had dezelfde streken: wij woonden in Nijmegen en op lome, hete zomerdag gingen wij 'uit wandelen op zijn Surinaams': we toerden rond in de auto door Berg en Dal, Groesbeek en De Heilig Land Stichting, waar wij ons vergaapten aan enorme villa's verscholen achter bomen en beschermd door indrukwekkende hekwerken.

Als we voorbij de akkerlanden reden, zette mijn vader de auto op de handrem en trok gewapend met een vuilniszak en een kapmes de akkers in; het koren stond hoog genoeg om een volwassen man ongezien te herbergen. Na enige tijd kwam hij dan tevoorschijn met een zegevierende grijns op zijn gezicht terwijl hij met geheven rechterhand zijn trofee omhooghield.

Thuisgekomen werd er een enorme pan op het vuur gezet en een uurtje later zaten wij heerlijk aan de nog dampende maïskolven. Als het einde van de voorraad in zicht kwam zei hij: 'Ik heb nog, maar niet genoeg voor iedereen. Nou, weet je wat: ik offer die van mij wel op als ieder van jullie de helft aan mij geeft!' Een typische Anansiestreek waar wij later, toen wij wat groter werden natuurlijk niet meer intuinden!

De Anansi Tories waren de weinige verhalen van Afrikaanse oorsprong die wij meekregen.

Later wandelde ik vaak wel drie keer per week een half uur naar de bibliotheek om daar het maximaal toegelaten aantal boeken mee te slepen: vier romans en twee studieboeken. Hoe fijn was het dat sprookjesboeken onder de studieboeken vielen!Die boeken las ik tot diep in de nacht. Als mijn ouders riepen: 'Licht uit en gaan slapen!' dan kroop ik helemaal onder de dekens, knipte mijn zaklantaarn aan en las tot ik scheel zag van de hoofdpijn.

Schrijven ging vanzelf; er leefden zoveel verhalen in mijn hoofd. Ik was een introvert kind, ik observeerde vanaf een afstandje en kanaliseerde al die indrukken door op papier mijn fantasie ongebreideld de vrije loop te laten.

Maar wat ik niet durfde was naar buiten treden met mijn verhalen. Voor Nederlands was het echter verplicht om opstellen te schrijven. Als de docent dan zei: 'Prachtig stuk geschreven weer, Claudia, mag ik het in de schoolkrant plaatsen?', schudde ik driftig van 'nee, liever niet!'.

Mijn vader had grote dromen voor mij. Hij is er niet meer en ik ben geen 18 meer. Ik denk aan het manuscript dat alweer jaren onderin een la ligt en hoor weer zijn stem: 'Dat kan jij ook Claudia!'

'De Niet Meer Zo Jonge C'. Zou het?


Claudia Esajas woont 'met man en twee kinderen in het heerlijke Amsterdam Zuidoost'. Ze geeft workshops storytelling en spreken in het openbaar. Ze studeerde Cultuurwetenschap aan de Universiteit van Tilburg

Beeld nb
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden